Gorzkie Żale II: Część pierwsza

Otwórz, Panie, usta moje na ubłaganie Imienia Twego świętego, a oczyść serce moje od wszystkich próżnych i przewrotnych myśli, oświeć rozum, zapal afekt, żebym godnie, pilnie i nabożnie tę świętą zabawę odprawiać mógł, i zasłużył sobie miłościwie być wysłuchanym przed Obliczem Boskiego Majestatu Twego. Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem, w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Panie Jezu Chryste, Boże serca mego: przez one pięć Ran, które Tobie gorąca Twoja ku nam miłość zadała, ratuj nas, sługi Twoje, których Krwią Swoją najdroższą odkupiłeś. Amen.

Miłuję Cię, Panie Boże mój, ze wszystkiego serca mego nade wszystko: dla samej szczerej, jedynej dobroci i godności Twojej, i w tej miłości żyć i umrzeć pragnę. Amen.

O Męce Jezusowej rozmyślanie więcej człowiekowi uczynić może pożytku, aniżeli gdyby cały rok o wodzie i chlebie pościł, a na każdy dzień do krwi dyscyplinę czynił, i cały psałterz Dawidów mówił.
(Alb. M. Introd.)

Bernard Święty: Nic skuteczniejszego nie jest do leczenia ran duszy, jako Ran Jezusowych rozmyślanie.

Pobudka do rozmyślania Męki Pańskiej

Gorzkie żale, przybywajcie,
Serca nasze przenikajcie,
Serca nasze przenikajcie.

Rozpłyńcie się, me źrenice,
Toczcie smutnych łez krynice.

Słońce, gwiazdy omdlewają,
Żałobą się pokrywają.

Płaczą rzewnie Aniołowie,
A któż żałość ich wypowie?

Opoki się twarde krają,
Z grobów umarli powstają.

Co jest? Pytam, co się dzieje,
Wszystko stworzenie truchleje.

Boleść Męki Chrystusowej
Żal przeplata bez wymowy.

Uderz, Jezu, bez odwłoki,
W twarde serc naszych opoki.

Jezu mój, we Krwi Ran Twoich
Obmyj duszę z grzechów moich.

Upał serca mego chłodzę,
Gdy w przepaść Męki Twojej wchodzę.

Intencja

Za pomocą łaski Bożej, pobudziwszy się do żalu serdecznego za grzechy nasze, rozmyślanie nasze teraźniejsze gorzkiej Męki Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, z nabożnym afektem ofiarować będziemy Ojcu Niebieskiemu, na cześć i na chwałę Jego Boską, pokornie dziękując za tak wielką i nigdy niepojętą miłość ku narodowi ludzkiemu, że nam niegodnym zesłać raczył Syna Swego Jednorodzonego, aby w przyjętej od siebie ludzkiej naturze, na zadośćuczynienie Boskiej Sprawiedliwości, tak okrutne męki wycierpiał i śmierć podjął krzyżową.

Ponadto na większe uszanowanie Przenajświętszej Maryi Panny, tegoż Syna Bożego Matki Bolesnej. Także na uczczenie Świętych Pańskich, mianowicie świętego Józefa i tych, którzy gorliwszym pałali nabożeństwem ku Męce Chrystusowej.

A najpierw

W następującej pierwszej części będziemy rozważać, co Pan Jezus ucierpiał od modlitwy w Ogrójcu aż do niesłusznego oskarżenia przed sądem; które to zniewagi i zelżywości Temuż Panu za nas bolejącemu, ofiarować będziemy za Kościół święty katolicki rzymski i podwyższenie Jego: za Najwyższego Pasterza z całym duchowieństwem, na potłumienie nieprzyjaciół Krzyża Chrystusowego.

Hymn

Żal duszę ściska, serce boleść czuje,
Gdy słodki Jezus na śmierć się gotuje:
Klęcząc w Ogrójcu, gdy krwawy pot leje,
Me serce mdleje.

Więźnia miłości powrozami krępuje
Żołnierz okrutny, uczeń zły całuje,
Wtem Jezus łzami, gdy się w miłość stapia,
Jagody skrapia.

Bije, popycha Żyd nieposkromiony
Nielitościwie z tej i z owej strony,
Za włosy targa, znosi w cierpliwości
Król z Wysokości.

Zsiniałe przedtem krwią zachodzą usta,
Gdy zbrojną żołnierz rękawicą chlusta;
Wnet się zmieniło w płaczliwe wzdychanie,
Serca Kochanie.

Oby się serce we łzy rozpływało,
Że Cię, mój Jezu, sprośnie obrażało!
Żal mi, ach, żal mi, ciężkich moich złości,
Dla Twojej miłości.

Lament duszy nad cierpiącym Jezusem serdecznie bolejącej

Jezu, na zabicie okrutne, cichy Baranku, od Żydów szukany - Jezu mój kochany.
Jezu, za trzydzieści srebrników, od niewdzięcznego Judasza sprzedany.
Jezu, w ciężkim smutku, żałości, tęskliwą śmierci bojaźnią stroskany.
Jezu, na modlitwie w Ogrójcu, we mdłości krwawym potem zalany.
Jezu, całowaniem zdradliwym od bezbożnego ucznia wydany.

Jezu, powrozami grubymi od swawolnego żołnierstwa związany - Jezu mój kochany.
Jezu, od pospólstwa zelżywie przed sądem Annaszowym naigrawany.
Jezu, przez ulice sromotnie do Kajfasza, za włosy targany.
Jezu, od Malchusa srogiego, zbrojną ręką policzkowany.
Jezu, od fałszywych dwóch świadków za Zwodziciela niesłusznie uznany.

Bądź pozdrowiony! Bądź pochwalony!
Dla nas zelżony i pohańbiony.
Bądź uwielbiony! Bądź wysławiony!
Boże nieskończony.

Smutna rozmowa duszy z żałosną Matką nad Synem swoim ubolewającą

Ach, ja Matka tak żałosna!
Boleść mnie ściska nieznośna!
Miecz me serce przenika!

Czemuś, Matko ukochana,
Ciężko na sercu stroskana?
Czemu wszystka truchlejesz?

Co mnie pytasz? Wszystkam w mdłości,
Mówić nie mogę z żałości,
Krew mi serce zalewa!

Powiedz mi, o Panno moja!
Czemu blednieje Twarz Twoja?
Czemu gorzkie łzy lejesz?

Widzę me serca Kochanie,
Jezusa w Ogrójcu zlanie
Potu krwawym potokiem.

O Matko, źródło miłości!
Niech czuję gwałt Twojej żałości,
Dozwól mi z Tobą płakać.