Modlitwa do Boskiej Opatrzności V
Uroczysta modlitwa przywołująca liczne cuda Starego i Nowego Testamentu oraz wstawiennictwo świętych patronów narodu, budująca niezachwianą nadzieję na wysłuchanie próśb.
O Boże nasz, o Panie, dobroć Twoja od narodu do narodu; i na wieki trwa miłosierdzie Twoje; skarb Twoich darów nieprzebrany, nie mają końca bogactwa jego. Ojcowska miłość Twoja ku dzieciom Twoim nigdy się nie mieni; szczodrobliwa ręka Twoja nigdy się nie zamyka: a jako ojców naszych wysłuchiwałeś, tak i nas wysłuchasz, bo wieczne miłosierdzie Twoje.
Do Ciebie, Panie, wołali i wspomogłeś ich; w Tobie nadzieję mieli i wybawiłeś ich. Zawołał do Ciebie Jakub Patriarcha, gdy Ezaw, brat jego, nań nadchodził: i wysłuchałeś go, a prędką pomoc Twoją spuściłeś mu. Józefa z głębokiej studni i z więzienia o potwarz wyzwoliłeś.
Zawołał Mojżesz nad morzem ze wszystkim ludem swym, gdy wojsko faraona następowało: a Tyś im wnet dno i drogę w wodach głębokich ukazał. Zawołał Jozue w bitwie: a Tyś dniowi bieg swój zatrzymać kazał. Zawołał na Cię lud Twój uciśniony od nieprzyjaciół za czasu Ehuda, Gedeona, Baraka, za czasu Jeftego i innych: a Tyś im wnet pomoc Twoją zesłał.
Zawołał Samson pragnieniem umierając: a Tyś mu z kości i zęba źródło wody podał. Anna u przybytku płakała: a Tyś ją pocieszył. Samuel, syn jej, ilekroć zawołał do Ciebie: Tyś go wysłuchał. Dawida modlitwy nigdyś nie wzgardził. Salomona i z ludem kościół oddającym wysłuchałeś, i z niebaś ogień na ich ofiary spuścił.
Wołała Judyta i Estera z ludem swoim: a Tyś im prędkie dał wybawienie. Wołała Zuzanna w potwarzy: a Tyś wnet Daniela na jej ocalenie wzbudził. Wołał Daniel między lwy: a Tyś mu pokarm przez Proroka posłał, i paszczękiś lwom głodnym, aby mu szkody nie czynili, zawiązał.
Wołał Jonasz w bezdni morskiej: a Tyś go cudownie na ląd wyprowadził. Wołał Machabejczyk w wielu bitwach: a zwycięstwa cudowne upraszał. A kto inne wyliczy, którychżeś Ty modlitwy jako wonne ofiary do Siebie przypuścił i z miłościwą pomocą nie omieszkał!
A my, Panie Boże Wszechmogący w Trójcy Przenajświętszej Jedyny, Ojcze a Panie, którzy prosimy Ciebie przez najmilszego Syna Twojego i Jego świętym Imieniem; którzy Jego wysługi na siebie kładziemy; Jego się Męką i Śmiercią zalecamy; Jego pokorę i posłuszeństwo i cierpliwość przed oczy Twoje wynosimy: a jako opuszczeni być mamy?
Cóż Tobie nad Syna Twego milszego? Którąż Ci droższą ofiarę na ubłaganie dać możemy? Czym się pewniej od gniewu Twego okupić zdołamy? On nam rozkazał, abyśmy w Imię Jego prosili; On nam obiecać raczył, abyśmy o wysłuchaniu i pociesze naszej nie wątpili. O, jako wiele, na tym się słowie gruntując, upraszali Twoi święci słudzy: Apostołowie, Męczennicy, Wyznawcy i cudowni inni Święci!
Dajże nam uczuć w sercu, błagamy Panie, radość, która by nam świadczyła o modlitwie naszej, iż wstąpiła do Majestatu Twego, iż ją ponieśli Aniołowie, iż ją oddają Ci Święci, których wzywamy. Niech nam Anioła swego Pan nasz pośle, który by nam do serca mówił tak, jako Zachariaszowi i Korneliuszowi, i matce Samsona: wysłuchane są prośby wasze.
O Przenajświętsza Matko Boska, Opiekunko i Pani nasza, Maryjo, Dziewico błogosławiona, przyczyń się za nami. O wy, wszyscy Święci Patronowie i Święte Patronki narodu naszego: święty Stanisławie, święty Wojciechu, święty Florianie, święty Wacławie, święty Jacku, święty Kazimierzu, święty Jozafacie, święty Andrzeju, święty Stanisławie Kostko, święty Janie, święta Kunegundo, święta Salomeo, święta Jadwigo, nie ustawajcie o nas czynić i prosić, iżby modlitwy nasze wysłuchane były.
Boże, wysłuchaj nas; Boże, zmiłuj się nad nami; Boże, oddal gniew Swój słuszny od nas, a pomoc i miłosierdzie Twoje wylej na nas jako źródło nieustające: przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, który z Ojcem i z Duchem Świętym króluje, Bóg jeden, na niebie i na ziemi przez wieki wieków.
Amen.
Końcowa modlitwa cyklu do Opatrzności z Ołtarza Złotego (1847). Jest to potężne wezwanie o charakterze wspólnotowym, przywołujące panteon polskich świętych patronów oraz biblijne wzory skutecznej modlitwy ufnej.
