Rozważania biblijno-teologiczne: Rozważania Tajemnic Chwalebnych - Eschatologia Nadziei
Tajemnice chwalebne to nie tylko szczęśliwe zakończenie dramatu Męki, lecz początek nowego stworzenia. To, co Bóg zaplanował przed wiekami, realizuje się teraz w uwielbionym Chrystusie i Jego Matce. Wkraczamy tu w sferę rzeczywistości ostatecznych, gdzie śmierć została pokonana, a natura ludzka zostaje włączona w życie samej Trójcy Świętej. Rozważamy je w środy i niedziele.
Tajemnica I: Zmartwychwstanie
Pusty grób w poranek wielkanocny to łono, z którego rodzi się nowe życie. Chrystus jako "Pierworodny spośród umarłych" (Kol 1,18) łamie pieczęcie Szeolu. Nie jest to powrót do dawnego życia, jak u Łazarza, lecz wejście w nowy wymiar istnienia - ciało uwielbione, niepodlegające już zepsuciu. Zmartwychwstanie to fundament naszej wiary i gwarancja, że materia nie jest przeklęta, lecz przeznaczona do chwały. Jezus jest nową Świątynią, którą Bóg wzniósł w trzy dni, zgodnie z zapowiedzią.
Ojcze nasz...
Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy
Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...
Tajemnica II: Wniebowstąpienie
Jezus, jako Najwyższy Kapłan w porządku Melchizedeka, wchodzi nie do świątyni zbudowanej ręką ludzką, ale do samego Nieba, niosąc przed oblicze Ojca swoją własną Krew. Wniebowstąpienie to moment, w którym ludzka natura - nasza natura - zasiada po prawicy Boga. To, co było ziemskie, zostało na zawsze zjednoczone z tym, co Boskie. Chrystus idzie przygotować nam miejsce, by tam, gdzie jest Głowa Kościoła, znalazło się również Jego Ciało, czyli my.
Ojcze nasz...
Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy
Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...
Tajemnica III: Zesłanie Ducha Świętego
Pod wieżą Babel ludzkość została podzielona przez pomieszanie języków z powodu pychy. W Wieczerniku Duch Święty zstępuje, by odwrócić ten proces - jednoczy narody w jednym języku Miłości. Zesłanie Parakleta to ogłoszenie Nowego Prawa, zapowiadanego przez proroka Jeremiasza: prawa wypisanego już nie na kamiennych tablicach, lecz na "żywych tablicach serc". Kościół rodzi się jako wspólnota ożywiona tchnieniem (Ruah) Boga, stając się sakramentem jedności dla całego rodzaju ludzkiego.
Ojcze nasz...
Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy
Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...
Tajemnica IV: Wniebowzięcie Maryi
Starotestamentalny Psalm 132 wzywa: "Wyrusz, Panie, na miejsce swego spoczynku, Ty i Arka Twej chwały". Maryja jest żywą Arką Przymierza - tą, która nosiła w sobie Prawodawcę, Arcykapłana i Chleb Życia. Skoro drewniana arka była otoczona czcią, o ileż bardziej Ciało, które dało życie Bogu, nie mogło ulec zepsuciu w grobie. Wniebowzięcie to antycypacja naszego zmartwychwstania. Maryja osiąga to, do czego zmierza cały Kościół - pełnię zbawienia duszy i ciała.
Ojcze nasz...
Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy
Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...
Tajemnica V: Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny
W Królestwie Dawidowym matka króla pełniła funkcję Królowej (Gebirah) i zasiadała po jego prawicy, wstawiając się za ludem. Chrystus, Król Wszechświata z rodu Dawida, dopełnia tego obrazu, koronując swoją Matkę. Maryja jawi się jako "Niewiasta obleczona w słońce" z Apokalipsy, symbolizująca tryumf pokory nad pychą smoka. Jej korona nie jest ozdobą próżności, lecz symbolem Jej potężnego wstawiennictwa. Jest Ikoną Kościoła w chwale - tym, czym my mamy nadzieję się stać.
Ojcze nasz...
Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy
Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...
Tekst wykorzystuje typologię biblijną (Babel-Pięćdziesiątnica, Arka Przymierza-Maryja, Gebirah-Królowa Matka), by ukazać nierozerwalny związek Starego i Nowego Testamentu w tajemnicach chwały.
