Modlitwa pierwsza na Wniebowstąpienie Pańskie

Dokończywszy sprawy Twojej na ziemi, najdroższy Zbawicielu! Powróciłeś do nieba, do Ojca Twego, który Cię posłał, któremuś Ty był posłuszny aż do śmierci. Tam żyjesz i królujesz ze wszelką władzą, która jest Ci dana, abyś dobrymi i zbawionymi uczynił tych, którzy przez Ciebie chcą być dobrymi i zbawionymi.

Opuściłeś dziś ziemię, Jezu Chryste! Ponieważ królestwo Twoje nie jest z tego świata, ponieważ tu trwałej i zupełnej szczęśliwości nie ma. Ty nas wprawdzie i tu już uszczęśliwiasz, kiedy się Tobie rządzić i powodować dajemy, a lubo ten widomy świat jest piękny, i my tu bardzo wiele dobrego doznajemy, jednakże życie nasze ziemskie, lubo nam wielce szanowne, niczym nie jest, jak tylko pielgrzymką i przygotowaniem do niebieskiego żywota, dokąd nas dnia dzisiejszego uprzedziłeś.

Tu nie mamy trwałego mieszkania, bo niebo jest prawdziwą ojczyzną naszą. Tam, gdzie jest Chrystus, musimy i my dążyć dla otrzymania nagrody nam upewnionej. Przez Chrystusa Zbawiciela naszego.
Amen.

Czegóż, Jezu mój, Tobie usilniej życzyć mogę, jak być z Tobą w niebie. Lecz to pragnienie nie powinno mnie w teraźniejszym położeniu czynić płochym (płochą), grzeszącym (grzeszącą), małowiernym (małowierną), ale owszem powinno mnie uczynić tym ochotniejszym (ochotniejszą) do wszelkiego dobrego, pilniejszym (pilniejszą) do wypełniania obowiązków moich, ostrożniejszym (ostrożniejszą) do warowania się każdego grzechu, cierpliwszym (cierpliwszą) w utrapieniach, gorętszym (gorętszą) w miłości Boga i bliźniego.

To pragnienie nieba powinno serce moje odrywać od znikomych dóbr tego świata, nie żebym nimi pogardzał(a), ale żebym je umiał(a) według prawdziwej wartości szanować, a dobrze ich używając, mógł (mogła) wiecznie trwających dóbr w niebie dostąpić.