Modlitwa dla osób żyjących w ubóstwie, trudzie i ucisku

Boże mój i Panie mój, Ojcze miłosierdzia, niech Ci będzie chwała i uczczenie teraz i zawsze, i na wieki. Niech Ci dziękuje rąk Twoich wszelkie stworzenie, i ja, najniegodniejszy grzesznik, niech Ci dziękuję i sądom Twoim błogosławię, który mnie na ubóstwo i ustawiczną drugim podległość, na pracę, uciążliwość i uniżenie skazać raczyłeś.

Uczyń ze mną, o Boże, tę łaskę, abym stan mój biedny znosić cierpliwie i nabożnie umiał. Strzeż mnie, najsłodszy Jezu, iżbym nigdy bogatszym i możniejszym ode mnie nie zazdrościł, owszem się za nich z miłością modlił; od których na Sądzie Twym wiele żądać będziesz, gdy im w tym życiu wiele dałeś.

Daj mi pamiętać, Ojcze Niebieski, że wszystkie przemożności i szczęśliwości ziemskie nie są dla duszy żadnym dobrem, owszem ją często na zgubę dają. Daj mi znać to dobrze i pamiętać, Panie, że stan mój ubogi i poddany musi być pewnie stanem bardzo zacnym, gdy Ty sam, Boże, Stwórco wszystkiego, nie bogactwa i władzę, ale ubóstwo i ucisk sobie wybrałeś.

Byłeś złożony w żłobie bydlęcym, choć na Swe rozkazy miałeś Niebo i ziemię i wszystko, co na nich jest; a na uczniów i apostołów swoich nie kogo innego wziąć raczyłeś, nie książąt ziemskich ani mędrców, tylko rybaków i najbiedniejszych ludzi prostych.

Sprawże mi, Panie litościwy, iżbym za moje ubóstwo i za prostotę moją był Ci wdzięczny bardzo; iżbym w modlitwach i posłuszeństwie Kościołowi katolickiemu, który jest naszą Matką duchowną, serdecznie trwał, i od złych nałogów i złych uczynków bronił się.

Iżbym wszelkie powinności i prace moje wiernie i bogobojnie odbywał; dla miłości Jezusa Chrystusa wszystko cierpliwie ponosił, wszystko bliźnim moim odpuszczał i na zapłatę wieczną zasłużył, przez tegoż Jezusa Chrystusa, Syna Twojego najmilszego, Pana naszego, i przez przyczynę Matki Jego Boskiej i wszystkich Świętych.
Amen.