Żal serca skruszonego za grzechy
Rozważanie skierowane do duszy grzesznika, ukazujące wielkość Bożego miłosierdzia i zachęcające do ufnego żalu oraz odrzucenia rozpaczy.
Nie rozpaczaj, duszo moja, pocieszaj się, owszem, miej wiarę; jeżeliś zgrzeszyła lub jakie rany odebrała, pomnij na Boga. Bóg jako Lekarz gotów Cię uzdrowić. Dosyć jest Mocny, aby dług darował; dosyć łaskawy, aby Ci przebaczył. Może się lękasz, że jest Sędzią Twoim; ale wspomnij zarazem, że jest równie Obrońcą Twoim.
Tak jest niezawodnie, jeżeli żałujesz za grzechy, jest Twoim Obrońcą i osłoni Cię; jeżeli się upokarzasz, jest Twoim Sędzią nie dla potępienia, ale dla Twojego zbawienia. Jego miłosierdzie większe niż grzechy twoje; powtarzam Ci to nie dlatego, abym Cię utwierdził w zbrodni lub uczynił niegodną Jego miłosierdzia, ale dlatego jedynie, abym Cię odwiódł od złego i nie dozwolił rozpaczać o Jego łaskawości i przebaczeniu.
Twój Bóg słodyczą jest i łagodnością samą; cóż będziesz kochała, czego pragnęła, jeżeli nie Jego Samego? Jego miłosierdzie rozlewa się na wszystkie dzieła rąk Jego. Oddalaj wszystkie widma bojaźni, wszystkie wyobrażenia surowości i goryczy, ile razy myślisz o Nim lub się Nim zatrudnisz. Jeżeli powiadają o Nim, że jest okrutny, to nie dlatego, aby był takowym. Jest wprawdzie surowym, ale tylko dla tych, którzy nadużywają Jego cierpliwości i nie porzucają grzechów.
Nie zrażaj się swoją ułomnością; Bóg zna, żeś jest ułomnym i słabym stworzeniem. Owszem, kochać Cię poczyna od chwili, jak zaczęłaś pracować nad wytępieniem ułomności swoich. On wspomoże przedsięwzięcie twoje, On Cię powiedzie drogą doskonałości, a wspierana Jego łaską będziesz tak czystą, jak czułość Jego.
Amen.
Tekst pochodzi z "Ołtarzyka polskiego katolickiego nabożeństwa", modlitewnika z XIX wieku. Rozważanie to należy do tradycyjnych tekstów budzących skruchę i ufność w Boże miłosierdzie, łącząc elementy ascetyczne i moralne.
