Modlitwa grzesznika uznającego swe grzechy
Modlitwa ta jest pokornym wyznaniem win i błaganiem o przebaczenie, w którym grzesznik zwraca się do Zbawiciela o miłosierdzie, oczyszczenie i uzdrowienie duszy.
Niestety, Panie, cóż uczyniłem(am)? Otom Ciebie opuścił(a), pohańbił(a), zbluźnił(a) Imię Twoje! Urągałem(am) z sądów Twoich, podeptałem(am) Prawa Twoje i zelżyłem(am) Przykazania Twoje.
O Boże mój! Stwórco mój! Zbawicielu mój! Życie moje i Wszystko moje! Biada mnie nędznemu(ej)! Biada mnie! Zgrzeszyłem(am) i stałem(am) się podobny(ą) zwierzęciu nierozumnemu.
O Zbawicielu, Chryste Jezu! Pasterzu mój! Wesprzyj mnie i podźwignij błędną owieczkę; podaj mi upadającemu(ej) Rękę, obmyj sprośności moje, racz zagoić rany moje, uleczyć słabości, albo raczej zbawić mnie; inaczej zginę na wieki.
Wyznaję, że nie jestem godzien(na), aby mnie ziemia nosiła, aby mi słońce świeciło, bo moja niewdzięczność przeszła ogromem grzechów całą wielkość dobroci Twojej.
Jednakże Twoje miłosierdzie jest daleko większe; ulituj się przeto nade mną, o Boże, Który miłosierdziem cały ród ludzki ogarniasz! Ostatnia Nadziejo moja! Miej litość nade mną i w źródle dobroci Twojej obmyj nieprawości moje.
Amen.
Modlitwa pochodzi z modlitewnika "Ołtarzyk polski katolickiego nabożeństwa". Jest przykładem tradycyjnej modlitwy pokutnej, w której wierny z głęboką pokorą uznaje swoje winy i błaga Chrystusa o przebaczenie oraz odnowę duszy.
