Żal i postanowienie poprawy III
Akt żalu i postanowienie poprawy stanowiące kluczowy element przygotowania do spowiedzi świętej. Tekst prowadzi wiernego przez rozważanie tragizmu grzechu, kontemplację męki Pańskiej oraz uznanie nieskończonej dobroci Boga.
A więc tyle grzechów, a jak ciężkie! Gdybym był(a) umarł(a) w nich bez spowiedzi świętej, gdzie byłaby teraz moja dusza!? O zgrozo! Strach pomyśleć! Piekło ze swymi strasznymi mękami... co gorsza, bez końca, bez wyjścia, "gdzie robak nie umiera, a ogień nie gaśnie".
O Boże, daruj, przebacz, żałuję za wszystkie moje grzechy z całego serca, bo przecież zasłużyłem(am) sobie na tę straszną karę piekła. Nie, odtąd nie chcę żadnego grzechu ciężkiego więcej.
Spojrzę teraz na krzyż. Panie, co za widok! Wisisz poszarpany, krew sączy się ze wszystkich ran. Niewinna krew spod cierniowych kolców zalewa najświętsze oblicze. Twarz sinieje i puchnie. "Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił!" – woła umierający z bólu Zbawiciel.
Ach, gdzie ci łotrzy, którzy Cię tak sponiewierali! Wskazuje ich święty Paweł: "Ten, który popełnia grzech ciężki, krzyżuje Jezusa". Boże mój i Zbawicielu, a więc nie Żydzi, nie żołnierze, ale ja jestem tym bezlitosnym oprawcą, który Cię tak sponiewierał i to nie raz, nie dwa, ale może już i tysiąc razy. Ile grzechów – tyle ran! Boże mój i Zbawicielu, z głębi serca żałuję za wszystkie moje grzechy! O Jezu, tu kres złości moich, przy nogach przybitych Twoich.
Pomyślę wreszcie: kogo ja właściwie obraziłem(am)? Boga! A więc to jedyne i jedynie prawdziwe Dobro, bo wszystko inne na niebie i na ziemi to tylko Jego stworzenie, to tylko mdły odblask, mdły cień Boga, Dobra Nieskończonego. Zamiast całym sercem przylgnąć do Dobra Prawdziwego, do Ciebie, Boże, i Ciebie całym sercem pokochać, pokochałem(am) stworzenie, które, gdy Bóg zechce się na chwilę od niego odsunąć, zginie bezpowrotnie!
Ach, żałuję, że Ciebie, Boga, Dobro Najlepsze, zamiast kochać, obrażałem(am), tyloma i tak ciężkimi grzechami zasmucałem(am). Szczerze i statecznie stanowię,
Że grzechów moich nigdy nie ponowię.
Obym jak najprędzej mógł(mogła) się wyspowiadać. Ufam też całym sercem, iż w swym nieprzebranym miłosierdziu i mnie przebaczysz, i na powrót do Swej łaski przyjmiesz, jak to uczyniłeś z Maryją Magdaleną, z łotrem na krzyżu i każdym marnotrawnym synem czynisz, skoro tenże szczerze do Ciebie się nawraca.
Amen.
Tekst pochodzi z "Małego Modlitewnika Polskiego" wydanego w Sztokholmie w 1945 roku przez Polski Komitet Pomocy w Szwecji.
