Pieśń o św. Barbarze
Tradycyjna pieśń ku czci św. Barbary, patronki dobrej śmierci, prosząca o opiekę w godzinie konania oraz przygotowanie duszy na spotkanie z Bogiem.
Barbaro święta, perło Jezusowa,
Ścieżko do nieba grzesznikom gotowa,
Wierna przy śmierci patronko smutnemu
Konającemu.
Źródło czystości, obmyta na wieki,
Nie wypuszczaj mnie z Twej świętej opieki,
Ty mnie przygotuj na drogę wieczności
W świątobliwości.
Spraw, by mój Jezus był dozórcą moim
W życiu i zgonie, tak jako był Twoim,
Niech duszę moją w niebie z Twej pomocy
Z Sobą zjednoczy.
Twój i mój Jezus w świętym Sakramencie
Niech mnie nakarmi w ostatnim momencie;
Ostatnie słowo Jezus i Maryja
Niech mnie nie mija.
W ranach najsłodszych, w męce Jego drogiej
Zakryj mnie, Panno, od szatańskiej trwogi,
Abym umierał dobrze z Twej obrony
Nieustraszony.
Bym mą od piekła zabezpieczył duszę,
Najbardziej wtedy, kiedy konać muszę,
Barbaro droga, oddajże ją Bogu
W niebieskim progu.
Komuż bezpieczniej duszę swą polecę
Jak Tobie, a Ty Jezusowi w ręce
Oddaj, o perło droga, zapłacona
Krwią odkupiona.
Szczęście to wielkie przy mej śmierci będzie,
Gdy Jezus z Matką Najświętszą zasiędzie
Przy konającym, Ty ocieraj moje
Śmiertelne znoje.
A tak wesoło konając zawołam
I ducha mego w ręce Bogu oddam,
Gdy przy mnie staniesz wraz z Jezusem Twoim
A Sędzią moim.
Barbaro święta, uproś godne życie,
Bym mógł opłakać złości me sowicie;
Po dobrej śmierci ze świętymi mieszkanie
Daj, Jezu, Panie!
Amen.
Tekst pochodzi z modlitewnika "Anioł Stróż". Pieśń ta należy do tradycyjnych modlitw o dobrą śmierć, szczególnie popularnych wśród górników i osób powierzających się opiece św. Barbary. Zachowuje archaiczne formy językowe charakterystyczne dla XIX-wiecznych modlitewników.
