Modlitwa św. Bernarda do Najświętszej Maryi Panny II
Żarliwe pozdrowienie Matki Bożej, w którym wierni proszą o Jej potężne pośrednictwo u Syna. Modlitwa ta podkreśla godność Maryi jako Królowej Niebios i jedynej nadziei grzeszników na otrzymanie Bożego miłosierdzia.
Bądź pozdrowiona, Królowo miłosierdzia, Pani tego świata, Królowo niebieska, Panno wszystkie panny przewyższająca, Święta, między świętymi pierwsze miejsce trzymająca, zwierciadło wszelkiej doskonałości.
Niech Twoja litościwa miłość tę łaskę, którąś Ty u Pana Boga znalazła, jednając świętymi modlitwami Twoimi, grzesznym odpuszczenie, chorym uzdrowienie, serca struchlałego ludziom umocnienie, pociechę smutnym, a pomoc upadłym, jawną i świadomą światu uczyni.
Przez Ciebie niech mamy przystęp wolny do Syna, o błogosławiona Panno, któraś łaskę znalazła, Rodzicielko żywota, Matko zbawienia! Aby nas Ten przez Ciebie przyjął, który nam jest przez Ciebie dany.
Twoja niewinność niechaj u Niego wymówi winę naszej skazitelności; Twoja pokora Panu Bogu miła, niech nam zjedna odpuszczenie naszej próżnej pychy; Twoja obfita miłość niech pokryje wielkość naszych nieprawości; Twoja wielebna płodność niech udzieli zasług obfitości.
O Pani nasza, Pośredniczko nasza, Orędowniczko nasza, racz nas Synowi Twemu ofiarować. O błogosławiona Panno! Spraw to przez łaskę, którąś znalazła, przez mnóstwo przywilejów, któreś zasłużyła, przez miłosierdzie, któreś porodziła.
Aby Ten, który przez Ciebie raczył się stać uczestnikiem naszej nędzy i niedoli, za przyczyną Twoją uczynił nas uczestnikami chwały Swej i szczęśliwości, Jezus Chrystus, Syn Twój, Pan nasz, który jest nad wszystko błogosławionym na wieki.
Amen.
Modlitwa pochodzi z modlitewnika "Ołtarz Złoty", wydanego w Krakowie w 1847 roku. Jej autorstwo tradycja przypisuje świętemu Bernardowi z Clairvaux, opatowi i doktorowi Kościoła, znanemu z głębokiej pobożności maryjnej.
