Modlitwa po utracie drogiej osoby
Modlitwa o pocieszenie i siłę w czasie żałoby, ucząca ufności wobec niezbadanych wyroków Bożej Opatrzności. Pomaga przeżyć ból rozstania w zjednoczeniu z cierpieniem Chrystusa i Jego Matki pod krzyżem.
Ucieczko i obrono nasza, Boże miłosierdzia, jedyna pociecho i siło moja, do Ciebie się obracam, do łaski Twojej upadam w największym smutku moim, bo mnie w nim świat pocieszyć nie może, jedynie Ty sam, Boże mój i Panie mój.
Bądź wola Twoja jako w Niebie, tak i na ziemi! Bądź Imię Twoje na wieki pochwalone! Niech wszystkie sprawy i rozrządzenia Twoje będą błogosławione!
O nie dozwól, Panie miłości pełen, abym miał szemrać na wyroki Twoje niezbadane: niech się im poddaję z uległością i pokorą, jakoś Ty się męce i ukrzyżowaniu Twemu poddawał, jako się niewinnej śmierci Twojej wszystkim boleściom Przenajświętsza Matka Twoja poddawała, jako się poddawali wszyscy Twoi pokutnicy i męczennicy.
Nie dopuść, Panie, iżbym żałował żalem niewierzących i rozpaczających; daj mi moc i łaskę, o Boże mój, abym owszem z miłością i wdzięcznością ofiarował w rany Jezusa Chrystusa żal mój i sieroctwo moje, na odpłacenie grzechów moich i grzechów {wymienić imię} i dla połączenia się z nią (z nim) po tym znikomym życiu w chwale Twojej na wieki wieczne, przez Pana naszego, Syna Twojego najmilszego.
Wieczny odpoczynek duszy {wymienić imię} racz dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj jej (mu) świeci na wieki wieków.
O Boże, wysłuchaj mnie; o Boże, zmiłuj się nade mną.
Amen.
Modlitwa pochodzi z modlitewnika "Ołtarz Złoty", wydanego w Krakowie w 1847 roku. Tekst stanowi wsparcie duchowe dla osób przeżywających ból po śmierci kogoś bliskiego, kierując ich myśli ku nadziei zmartwychwstania.
