Modlitwa po spowiedzi świętej I
Modlitwa wyraża wdzięczność Bogu za przebaczenie otrzymane w Sakramencie Pokuty oraz radość duszy pojednanej z Bogiem.
Cześć, chwała i dzięki Tobie, Boże dobrotliwy i miłosierny! Nie wzgardziłeś szczerym wyznaniem grzechów moich, lecz przyjąłeś mnie znowu z miłości Ojcowskiej i odpuściłeś mi wszystkie grzechy moje przez Sakrament Pokuty.
O jakże mi teraz lekko na sercu, gdy przykry ciężar został z niego zdjęty! Jaką pociechą przejęta dusza moja, gdy spowiednik mocą i Imieniem Jezusa Chrystusa zapewnił mnie, że Bóg mój żal, moje jęki, moje postanowienie poprawy, moją spowiedź przyjął, i przez rozgrzeszenie kapłańskie wszystkie grzechy przebaczył, z księgi zatracenia wymazał i przyjął mnie do łaski jako dziecko Swoje.
O jakże Ci, o Boże, potrafię złożyć dzięki za tę dobroć, którą dziś nade Mną okazać raczyłeś! Ach, Panie, nie mam słów, usta moje w zbytniej miłości zamilkły, płakać jedynie zdołam. Przyjmijże te łzy łaskawie, które miłość i wdzięczność z oczu moich wyciska.
Teraz, ach teraz, o Boże, znów śmiem jako ułaskawione dziecko wznieść oczy moje do Ciebie i wśród łez najczulszych przemówić: Najłaskawszy Ojcze! Otom znów oczyszczony(a) i uniewinniony(a) przez zasługi Jezusa Chrystusa, którego zesłałeś dla nas grzeszników.
Wielbij, duszo moja, Pana, i wszystko, co we mnie jest, wielbij Imię Jego! Wielbij Pana, a nie zapominaj o miłosierdziu, jakie okazał nad Tobą Ten, który Ci grzechy odpuścił, ułomności przebaczył, od zguby uratował i łaską obdarzył. Przyjmij, o Boże, łaskawie moje jęki i westchnienia, przez Syna Twojego, Jezusa Chrystusa. Amen.
Modlitwa pochodzi z modlitewnika „Anioł Stróż”, jednego z najpopularniejszych modlitewników XIX wieku. Ukazuje klasyczną duchowość pokutną, pełną wdzięczności za dar pojednania z Bogiem w sakramencie spowiedzi.
