Modlitwa po spowiedzi świętej IV
Ufne polecenie się opiece Boskiej po sakramencie pokuty, będące aktem zdumienia nad Bożym miłosierdziem i prośbą o siły do zachowania czystości duszy.
Polecenie się opiece Boskiej
Jakże zdołam pojąć, o Boże, iż z występnego grzesznika przed chwilą, stałem(am) się czysty(a) i niewinny(a).
Wierzę, Dobroci niepojęta, Ojcze przedwieczny, ponieważ mię Sam o tym nauczasz; wierzę i czuję, żem otrzymał(am) u Ciebie najlitościwsze i zupełne przebaczenie przez zasługę Krwi Jezusa Chrystusa.
Zamiast gniewu Twojego, zamiast kar piekła, na jakie przez wielkie grzechy swe zasłużyłem(am): ledwom się uniżył(a) z serdeczną skruchą przed Tobą, Ojcem najlepszym, ledwom się obwinił(a) z żalem i przyrzekłem(am) szczerze poprawę.
A zaraz, Panie Boże wszechmogący, wziąłeś litość nad sługą niegodnym i niewiernym, i znowu mię przyjmujesz do łaski, i cieszysz mię Swym miłosierdziem.
Utrzymuj mię Sam, Panie, na drodze Twych przykazań, iżbym z tej łaski błogosławionej i błogosławiącej od wieków nigdy nie wyszedł (wyszła).
Iżby to przebaczenie, które teraz przez najmilszego Syna Twojego u Ciebie odbieram, służyło mi do skutecznego grzechów wszystkich obrzydzenia.
Ty widzisz, Panie, Ojcze mój, i znasz, że tego pragnę i pożądam całem sercem mojem: lecz że sił ku temu nie mam, ani mi wolno na sobie polegać, do Ciebie się uciekam.
Tweje opiece z ufnością i zupełnie się oddaję, i we wszelkiej potrzebie przyszłej ratunku dla duszy swojej wcześnie u Ciebie żebrzę, przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Odkupiciela mojego.
Amen.
Tekst pochodzi z modlitewnika Ołtarz Złoty, wydanego w Krakowie w 1847 roku przez Stanisława Gieszkowskiego, pod redakcją biskupa Ludwika Łętowskiego.
