Modlitwa grzesznika wyznającego swe winy z ufnością w miłosierdzie Boże
Modlitwa pełna skruchy i ufności, w której grzesznik uznaje sprawiedliwość Bożą, jednocześnie błagając o przebaczenie przez zasługi Chrystusa. Jest wyrazem głębokiego pragnienia odnowy wewnętrznej i powrotu do miłosiernego Ojca.
Panie, nie jestem godzien pocieszenia od Ciebie; nie jestem godzien dla wielkich grzechów moich: przeto czynisz ze mną sprawiedliwie, że mnie na ucisk i opuszczenie zostawiasz.
Niczego ja u Ciebie nie jestem godny, Sędzio mój, jedynie iżbyś mnie karał, a w udręczenie i w smutek wielki złożył: którym często i ciężko obrażał, i wielekroć przewiniłem niezmiernie. Aleś Ty łaskawy i miłosierny od początku wieków; nie chcesz, aby zginęło rąk Twoich stworzenie; dla żalu najmniejszego największe przestępstwa odpuszczasz.
I już przez to grzesznika usprawiedliwiasz i za oczyszczonego masz go u siebie, że skruszonym a pokornym sercem grzechy swe i złości przed oczy Twoje kładzie, i Tobie winnym się daje. Niech tylko schyli się przed karą Twoją cierpliwie, a wnet ją wstrzymujesz, owszem w nagrodę odmieniasz.
O Boże, Miłości przedwieczna, Ojcze mój najdobrotliwszy, rozwiąż, błagam, usta moje do mowy innej i ludziom nieznanej, abym mógł opowiedzieć wielkość Twej łaskawości, tak niepojętej, i niezwyciężonej, i w Tobie jednym mieszkającej.
Zgrzeszyłem; miłosierdzia u Ciebie upominam się przez zasługi Syna Twego Najświętszego: przepuść mi, bądź mi miłościw, iżbym opłakiwał grzech mój i boleść moją, a odwrócił się od ziemi ciemnej i okrytej mgłą śmierci.
Tyś jeden, o Panie, ucieczka moja, i moc, i moja twierdza bezpieczna. W Tobie pokochałem nadzieję, w Tobie ufność nade wszystko chowam: bo czymże jest mnogość i wielkość grzechów moich przy nieśmiertelności miłosierdzia Twojego, co nie zna żadnego kresu ani miary?
Wybaw mnie, najsłodszy Jezu! Nie od kar, lecz od sprawiedliwości Twojej wypraszam się: bo gdybyś chciał liczyć się ze mną, jak zasłużyłem, zginęłaby w głębokości dusza moja. Wybaw mnie, Ojcze, Boże mój, nie dla próśb i ucisku serca mego, ale dla ufności i nadziei w miłosierdzie Twoje.
Błogosław i poświęć duszę moją, iżby się stała świętym mieszkaniem Twoim i chwały wiecznej Twojej stolicą: a niech się nic takiego w tym przybytku godności Twojej nie znajdzie, co by oko majestatu Twego obrazić mogło.
Podług wielkości dobroci Twojej i obfitości miłosierdzia Twojego racz wejrzeć ku mnie, a usłysz wołanie ubogiego sługi Twego, dalekiego wygnańca w krainie ciemności i śmierci. Ratuj mnie i łaską swą obroń w pośród niebezpieczeństw skazitelnego żywota i doprowadź pokoju drogą do światła wiekuistego, przez zasługi, boleści i śmierć na Krzyżu Jezusa Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
Modlitwa pochodzi z modlitewnika "Ołtarz Złoty", wydanego w Krakowie w 1847 roku. Tekst nawiązuje do biblijnych motywów skruchy oraz ufności w nieskończoną dobroć Boga mimo własnej niegodności.
