Modlitwa do Najświętszej Maryi Panny II
Rozbudowana modlitwa dziękczynno-błagalna do Najświętszej Maryi Panny, oparta na rozważaniu Jej radości ze zmartwychwstania Chrystusa i prośbie o duchową pociechę oraz wytrwanie w łasce.
O Pociecho najmilsza smutku mojego, najśliczniejsza Panno Maryjo, wspomnij, jakie wesele niezwykłe nagle uderzyło na serce Twoje, smutkami niezliczonymi zmordowane, kiedyś Ty z wielkim pragnieniem oczekiwała owego dnia trzeciego, którego miał zmartwychwstać Twój Najmilszy i Jedyny Syn, Chrystus Jezus, Miłośnik mój, i jako opuszczona synogarlica w tęskliwości i w smutku wzdychająca, niczym się innym pocieszyć nie mogąc, tylko Tym, którego miłowała dusza Twoja.
O jaka jasność po owej ciemności! Jakie nagłe wesele po takowym smutku! Wszedł Król Chwały i Najpotężniejszy Zwycięzca z boju do Ciebie, Panno, Matko Błogosławiona, i pozdrowił Cię wdzięcznie, mówiąc: "Królowo Niebieska, wesel się, Alleluja, iżem Ja, któregoś w żywocie Twym szczęśliwie nosiła, zmartwychwstał, Alleluja".
O jakie tam wesele Twoje było! Któż to godnie uważyć może, Panno i Matko Błogosławiona? Jakie tam pilne przypatrywanie się owym bliznom w Ciele Jego Najświętszym, pytając: "Już Cię nie bolą, Najmilszy Panie mój, te rany w rękach, nogach i w boku Twym?". Jakie tam słodkie było całowanie Twoje owej przenajszlachetniejszej głowy, na której ową koronę cierniową widząc, hojne łzy wylewałaś dla wesela gwałtownego i miłości! Cóż za rozmowy nad plaster miodowy słodsze Twoje były, szczęśliwa Matko z takowym Synem Twoim, któremu się my wszyscy kłaniamy.
O Pociecho moja, Panno Najświętsza, ja godnie Twych radości używać nie mogę, ale one Tobie ofiaruję, raczże wspomnieć na mnie, a dla nich racz być weselem w smutkach mojej duszy. Racz mi przez nie otrzymać u Pana mojego Najmilszego, Jezusa, powstanie stateczne od śmierci grzechów moich.
Dla wesela Twego broń mnie, abym nigdy żadnym grzechem nie obraził(a) Miłośnika mojego. Wspomóż mnie zasługami Twoimi, przyczynieniem Twoim królewskim i wielmożnym, abym nie był(a) wymazany(a) z ksiąg żywota wiecznego. Tobie ja się dziś oddaję, Obrono i Nadziejo moja, pamiętajże na nieudolność i nikczemność moją, wspomagaj mnie, abym nie upadł(a) wiecznie.
Bądź pozdrowiona, Najukochańsza Córko Ojca Niebieskiego! Niech Cię jak najpilniej wielbią i pozdrawiają Niebieskie Aniołów Świętych pułki, Matko Syna Bożego. Niech upada na kolana swoje przed Tobą wszystko stworzenie, Najmilsza Oblubienico Ducha Przenajświętszego, aby Ci się nagrodziła cześć i chwała ode mnie, którąm Ci winien(na) oddawać za wszystkie macierzyńskie Twoje łaski i pociechy, które na mnie codziennie hojną ręką spuszczasz.
Amen.
Tekst pochodzi z "Ołtarzyka polskiego katolickiego nabożeństwa", popularnego modlitewnika wydawanego w XIX wieku.
