Litania pokory
Litania pokory jest modlitwą błagalną, w której wierzący prosi o uwolnienie od pragnień i lęków związanych z pychą oraz o łaskę wewnętrznego uniżenia, zgodnie z przykładem Jezusa cichego i pokornego serca.
Jezu cichy i pokornego Serca - wysłuchaj mnie!
Od pragnienia, by być szanowanym - wybaw mnie Panie!
Od pragnienia, by być kochanym.
Od pragnienia, by być chwalonym.
Od pragnienia, by obdarzano mnie czcią i zaszczytami.
Od pragnienia, by być więcej lubianym od innych.
Od pragnienia, by zwracano się do mnie o radę.
Od pragnienia, by być podziwianym.
Od obawy, by nie być upokorzonym.
Od obawy, by nie być lekceważonym.
Od obawy, by nie być odrzuconym.
Od obawy, by nie być oszukanym.
Od obawy, by nie być zapomnianym.
Od obawy, by nie być wyśmianym.
Od obawy, by nie być obrażonym.
Od obawy, by nie być podejrzanym.
Od obawy, by nie być ostatnim.
Aby inni byli bardziej kochani ode mnie - daj mi łaskę pragnienia tego, Panie!
Aby inni mogli wzrastać w opinii świata, a ja abym mógł się umniejszać.
Aby inni mogli być chwaleni, a o mnie aby się nie troszczono.
Aby inni mogli być bardziej lubiani we wszystkim.
Aby inni byli świętsi ode mnie, bylebym ja na ile mogę stał się świętym.
Abym nienawidził wszelkiego grzechu, lecz pragnął świętość całym sercem.
Abym pragnął zawsze poznać prawdę o sobie.
Abym zawsze pragnął uznać prawdę o sobie.
Abym zawsze pragnął żyć prawdą o sobie.
Amen.
Litania pokory przypisywana jest kardynałowi Rafaelowi Merry del Val (1865-1930), sekretarzowi stanu papieża Piusa X. Powstała jako osobista modlitwa o łaskę pokory i duchowe oczyszczenie z pychy.
