Myśli chrześcijańskie na wszystkie dni miesiąca: Dzień 31: O pokoju duszy
Podsumowujące rozważanie na trzydziesty pierwszy dzień miesiąca o pokoju duszy, który jest najwyższym dobrem i darem religii. Tekst uczy, że prawdziwe ukojenie serca, nieosiągalne dla świata, płynie z zaufania Bogu i jest zadatkiem szczęśliwości wiecznej.
I. Sama tylko religia przynosi człowiekowi najwyższe dobro, jakiego w tym życiu dostąpić można: pokój duszy; pokój, który zaprowadza zgodę miłą we wszystkie nasze uczucia i myśli, kieruje ku Bogu wszystkie nasze chęci, cieszy nas i umacnia nadzieją dóbr wiecznych i zmienia w radość nieskończoną wszelkie cierpienia doczesne. Świat nie tylko, że go dać nie może, ale go nawet nie pojmuje.
II. Stąd właśnie pokazuje się cała jego nikczemność; stąd trwoga i nędza, z której świat niczym wydobyć się nie może. Cóż brakuje tym jego półbożkom wśród zdrowia, bogactw, władzy, rozkoszy, sławy i wszelkich wielkości i blasków ziemskich; cóż im brakuje jeszcze, że czoło ich zorała troska lub nuda, że na ich serce pada smutek, że cała szczęśliwość światowa obraca się im w niesmak i obawę?
Już świat dał im wszystko, co tylko posiada: oni jeszcze cierpią, pragną, potrzebują. O zaślepieni! Czy długo jeszcze nie ujrzycie, że dobro, którego pożądacie, nie jest z tego świata? Że bez religii nie masz zaspokojenia serca, nie masz pokoju duszy?
III. Kto dostąpi pokoju w Chrystusie, przed kim są otwarte nadzieje wieczne: czymże jest dla niego świat z całą swoją władzą i potęgą? Albo czym są wszystkie jego tak rozmaite dolegliwości? Czymże był świat dla owych pierwszych chrześcijan, co z radością biegli na obelgi, na kary, na śmierć najstraszliwszą, niczym niezwyciężeni, niezachwiani, bo pełni pokoju duszy?
Ten pokój, można powiedzieć, już za życia wynosił owych ludzi za granicę śmierci i stawał się dla nich zadatkiem i początkiem szczęśliwości wiekuistej.
Ciągłą modlitwą i pełnieniem wszystkich powinności chrześcijańskich zwyciężaj w sobie świat i ciało, abyś nabywał pokoju duszy.
Pokój zostawuję wam, pokój mój daję wam, nie tak jako świat daje, Ja wam daję. (J 14)
Weźmijcie jarzmo Moje na się, a uczcie się ode Mnie, żem jest cichy, pokornego serca: a znajdziecie uspokojenie duszom waszym. (Mt 11)
Toż czyńcie; a Bóg pokoju będzie z wami. (Flp 4)
Pokój u Boga miejmy przez Pana naszego Jezusa Chrystusa. (Rz 5)
Starajmy się o rzeczy, które pokojowi należą. (Rz 14)
Bóg pokoju i miłości będzie z wami. (2 Kor 13)
On jest pokojem naszym. (Ef 2)
Drogi pokoju nie poznali. (Rz 3)
Tekst pochodzi z dziewiętnastowiecznego modlitewnika "Ołtarz Złoty", wydanego w Krakowie w 1847 roku za pozwoleniem cenzury duchownej.
