Myśli chrześcijańskie na wszystkie dni miesiąca: Dzień 21: O miłości Boga
Rozważanie na dwudziesty pierwszy dzień miesiąca o doskonałej miłości ku Bogu, która powinna być odpowiedzią na nieskończoną miłość Odkupiciela i jedynym ukojeniem ludzkiego serca.
I. Pan Bóg z miłości ku nam dał Syna własnego na ofiarę. Jakże to przenajdroższe dusz naszych odkupienie! Jezus Chrystus podjął śmierć najstraszniejszą, wylewając za nas grzeszników i do ostatniej kropli Krwi swojej przenajświętszej. Jeśliż tedy temu Odkupicielowi najmiłościwszemu nie możemy odpłacić życiem za życie, przynajmniej całą siłą duszy oddawajmy Mu miłość za miłość.
II. Pan Bóg dozwolił nam kochać Siebie i dał nam serce, którego żadna inna miłość ukoić i nasycić nie może, tylko jedynie miłość Boska. Ale my to serce, stworzone dla Pana Boga, oddajemy światu; i mogąc je nasycać nieskończoną miłością nieogarnionej piękności i doskonałości, jaką jest Bóg, wolimy łudzić je przez chwilę niespokojnym upodobaniem w rzeczach znikomych i niegodnych.
W tym niebacznym i grzesznym użyciu swojego serca jesteśmy podobni człowiekowi, co posiadając jakiś nieopłacony klejnot, nie poznał wcale jego wartości i mogąc nim na wieczne czasy nabyć niezmierne państwa, cieszył się, że dostał za niego jakieś cacko, co za chwilę znudzi go, wprzód nawet, nim się stłucze i zniknie.
III. Miewamy nieraz tak czułe serce dla przyjaciół; przejmujemy się ku nim wdzięcznością (a przynajmniej polecamy to sobie jako cnotę) nie tylko za dobrodziejstwa, lecz nawet za zwyczajne i powszednie od nich usługi; kochamy osoby, o których wiemy, że są dla nas życzliwe i przychylne: tylko względem jednego Jezusa Chrystusa jesteśmy nieczuli i obojętni, chociaż On tylko jeden dał się za nas umęczyć najboleśniejszą męką i ukrzyżować.
Wyrzekaj się wszelkiej miłości światowej, a błagaj Jezusa Chrystusa, aby przez dar potrzebnej łaski raczył cię natchnąć świętą swoją i wieczną miłością.
Miłuj Pana Boga twego ze wszystkiego serca twego i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej. Toć jest największe i pierwsze przykazanie. (Mt 22)
Kto nie miłuje, nie zna Boga. Gdyż Bóg jest miłością. (1 J 4)
Jeśli Mnie miłujecie, chowajcie przykazania Moje. (J 14)
Kto Mnie nie miłuje, słów Moich nie chowa. (J 14)
Trwajcież w miłości Mojej. (J 15)
Strzeże Pan wszystkich, którzy Go miłują. (Ps 145)
Jeśli kto nie miłuje Pana naszego Jezusa Chrystusa, niech będzie przeklęty. (1 Kor 16)
Jeśliby kto rzekł, iż miłuje Boga, a brata swego nienawidził, kłamcą jest. (1 J 4)
Tekst pochodzi z dziewiętnastowiecznego modlitewnika "Ołtarz Złoty", wydanego w Krakowie w 1847 roku za pozwoleniem cenzury duchownej.
