Myśli chrześcijańskie na wszystkie dni miesiąca: Dzień 2: O przeznaczeniu człowieka

I. Bóg sam jest naszym początkiem i końcem. Dla siebie On nas stworzył. Nasze serce jest uczynione na samego Boga i nic go innego wypełnić i zaspokoić nie zdoła. Mówi ono nam o tym bardzo zrozumiale: tylko przez dobre życie umiejmy mowę jego dosłyszeć.

II. Przychodzimy na ten świat nie po to, żeby sobie na nim los robić, majątek zbierać, chwały nabywać, wygody czynić i w inne marności na zgubę duszy swojej zatapiać się; ale żebyśmy Stwórcę i Pana swojego chwalili i na wieczne zbawienie duszy swej zarobili; żebyśmy ustawicznie i we wszystkim poddawali się jak najchętniej woli Boskiej i wszelkie przykazania religii świętej pełnili. Takie a nie inne jest na tej ziemi przeznaczenie nasze.

III. Tymczasem czy tak się we wszystkim zachowujemy, jak powinny stworzenia przeznaczone wyłącznie Panu Bogu? Czyż wszystkie nasze sprawy, chęci, zamysły, są dla Niego tylko? Niestety! Jakże mało w całym życiu czynimy, o czym moglibyśmy powiedzieć, że czynimy istotnie dla Pana Boga. I na cóż na tej ziemi żyjemy, jeśli nie mamy myśleć o tym, dla czego właśnie na niej jesteśmy?

Weź postanowienie szukać jedynie Boga: oddaj Mu się cały ze wszystkich sił duszy i serca.

Pan mój i Bóg mój. (J 20)
Panie, do kogóż od Ciebie pójdziemy? (J 6)
Nie zostawię was sierotami. (J 14)
Poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi. (J 8)
Iżbyście, gdziem Ja jest, i wy byli. (J 14)
Będzie żyć dusza moja i będzie Cię chwalić. (Ps 119)
Jako latorośl nie może rodzić owocu sama z siebie, jeśli nie będzie trwać w winnej macicy, także ani wy, jeśli we Mnie mieszkać nie będziecie. (J 15)
Jam jest winna macica, wyście latorośli. Kto mieszka we Mnie, a Ja w nim, ten wielki owoc rodzi. (J 15)
Królestwo moje nie jest z tego świata. (J 18)
Chociaż się nasz zewnętrzny człowiek psuje, jednak się wnętrzny odnawia dzień ode dnia. (2 Kor 4)
Patrzcież, by kto was nie oszukał przez filozofię i próżne omamienie. (Kol 2)