Myśli chrześcijańskie na wszystkie dni miesiąca: Dzień 13: O użyciu łask Boskich
Rozważanie na trzynasty dzień miesiąca przypomina, że każda łaska jest drogocennym owocem Krwi Chrystusa i wzywa do czujności, aby nie marnować Bożych natchnień przesyłanych w codziennych wydarzeniach.
I. Wszelka łaska, jakiej od Boga doznajemy, jest to owoc Krwi Jezusa Chrystusa; jest to skutek prośby, którą On konając na Krzyżu, czynił za nami do swego Ojca Przedwiecznego. Zaniedbać więc i zagłuszyć w sobie jaką myśl dobrą zesłaną od nieba, utłumić podane natchnienie ku dobremu: jest to pogardzić przenajświętszą Krwią Zbawiciela i niszczyć dla siebie owoc Jego śmierci.
II. Jestże ktokolwiek, co by łask Boskich nigdy nie doświadczył? Ale my pospolicie nie tylko, że ich nie używamy ku swojemu zbawieniu, nie tylko, że się za nie nie wypłacamy Panu Bogu należną wdzięcznością; lecz nieraz, światem i doczesnością zaślepieni, bierzemy je sobie owszem za karę, wypraszamy się od nich w modlitwach i mamy u siebie to znakiem gniewu nieba, co przeciwnie jest Jego dobrodziejstwem i błogosławieństwem. Tak zwykle przyjmujemy nieszczęścia, choroby i wszelkie szkody ziemskie.
III. W rozmaitym sposobie zstępuje ku nam łaska Boża. Odbieramy ją w nadarzanych sposobnościach dobrze czynienia, przebaczenia urazy, ofiarowania cierpień, zwyciężania pokus; odbieramy ją w towarzystwie złych, których widok powinien nas przestrzec i upamiętać; odbieramy ją w towarzystwie dobrych, których przykład powinien nas pociągnąć i nawrócić; odbieramy ją w bogobojnych myślach i natchnieniach i tym podobne.
Ale człowiek oddawszy się światu i jego błędom, staje się względem Boga jakoby skałą, na którą z jakiejkolwiek strony będzie rzucone ziarno, z każdej się odbije i nigdy w nią nie wejdzie. Pan Bóg przybliża się ku nam: my, otoczeni światem i grzechem zaćmieni, nie poznajemy swego świętego gościa.
Złóż dzięki za wszystkie łaski Boskie, którycheś kiedykolwiek doznał; a błagaj przebaczenia za nieczułość, z jaką je przyjmowałeś. Módl się, abyś one lepiej i wierniej odtąd poznawał i umiał ich używać ku swemu zbawieniu.
Każdemu z nas dana jest łaska wedle miary daru Chrystusowego. (Ef 4)
Abyście nadaremno łaski Bożej nie brali. (2 Kor 6)
Aby łaska obfitująca, za dziękowaniem wielu, bardziej się rozmnożyła ku chwale Bożej. (2 Kor 4)
Od każdego, któremu wiele dano, wiele żądać będą: któremu wiele zlecono, tym więcej będą chcieć od niego. (Łk 12)
Na wiele ich spłynęła łaska Boża i dar, z łaski onej jednego Człowieka, Jezusa Chrystusa. (Rz 5)
Którzy obfitość łaski i darowania i sprawiedliwości biorą, w żywocie królować będą przez jednego Jezusa Chrystusa. (Rz 5)
Za łaską następuje sąd. (Św. Bazyli)
Tekst pochodzi z dziewiętnastowiecznego modlitewnika "Ołtarz Złoty", wydanego w Krakowie w 1847 roku za pozwoleniem cenzury duchownej.
