Credo in unum Deum (Wyznanie wiary)
Łacińska wersja Wyznania wiary, odmawianego podczas Mszy Świętej - Credo nicejsko-konstantynopolitańskie.
Credo in unum Deum,
Patrem omnipoténtem,
factórem caeli et terrae,
visibílium ómnium et invisibílium.
Et in unum Dóminum Iesum Christum,
Fílium Dei Unigénitum,
et ex Patre natum ante ómnia saecula.
Deum de Deo, lumen de lúmine,
Deum verum de Deo vero,
génitum, non factum,
consustantiálem Patri:
per quem ómnia facta sunt.
Qui propter nos hómines
et propter nostram salútem
descéndit de caélis.
Et incarnátus est de Spíritu Sancto
ex María Vírgine,
et homo factus est.
Crucifíxus etiam pro nobis
sub Póntio Piláto;
passus et sepúltus est,
Et resurréxit tértia die,
secúndum Scriptúras,
Et ascéndit in caelum,
sedet ad déxteram Patris.
Et íterum ventúrus est cum glória,
iudicáre vivos et mórtuos,
cuius regni non erit finis.
Et in Spíritum Sanctum,
Dóminum et vivificántem:
qui ex Patre Filióque procédit.
Qui cum Patre et Fílio simul
adorátur et conglorificátur:
qui locútus est per Prophétas.
Et unam, sanctam, cathólicam,
et apostólicam Ecclésiam.
Confiteor unum baptísma
in remissiónem peccatórum.
Et exspécto resurrectiónem mortuórum,
et vitam ventúri saeculi.
Amen.
Tekst Credo pochodzi z Soboru Nicejskiego (325 r.) i został rozszerzony na Soborze Konstantynopolitańskim (381 r.). Jest oficjalnym wyznaniem wiary Kościoła katolickiego i w tej formie używany jest podczas liturgii Mszy Świętej.
