Rozważania ewangeliczne: Rozważania Tajemnic Bolesnych - Pascha Nowego Przymierza

Tajemnica I: Modlitwa w Ogrójcu

Ewangeliści synoptyczni zgodnie opisują scenę, w której Jezus odchodzi na odległość „rzutu kamieniem" od uczniów. To symboliczna przestrzeń - wystarczająco blisko, by mogli czuwać, wystarczająco daleko, by został sam. Łukasz jako jedyny wspomina o krwawym pocie i aniele umacniającym Zbawiciela. Mateusz trzykrotnie zapisuje powrót Jezusa do śpiących apostołów - jakby dawał im kolejne szanse, których nie wykorzystali. W tym powtórzeniu widzimy cierpliwość Boga wobec ludzkiej słabości. „Duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe" - te słowa Jezus wypowiada nie z wyrzutem, lecz ze zrozumieniem. On sam doświadcza teraz, czym jest ciężar ciała wobec woli ducha.

Ojcze nasz...

Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy

Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...

Tajemnica II: Biczowanie

Ewangelie wspominają o biczowaniu Jezusa niemal zdawkowo - jedno zdanie u Mateusza i Marka, jeszcze mniej u pozostałych. Ta oszczędność słów jest wymowna. Pierwsi chrześcijanie wiedzieli, czym było rzymskie flagellum - nie trzeba było opisywać szczegółów. Jan umieszcza biczowanie przed wyrokiem śmierci, co sugeruje, że Piłat traktował je jako karę zastępczą. Chciał uwolnić Jezusa, pokazując Go tłumowi jako złamanego człowieka. „Oto człowiek" - Ecce Homo. Te słowa rzymskiego namiestnika stały się paradoksalnym wyznaniem prawdy. W zmasakrowanym ciele Jezusa objawia się pełnia człowieczeństwa - tego, które przyjmuje cierpienie zamiast je zadawać.

Ojcze nasz...

Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy

Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...

Tajemnica III: Cierniem ukoronowanie

Żołnierze zrobili z Jezusa parodię króla - purpurowy płaszcz, trzcina zamiast berła, korona z cierni zamiast złota. Marek i Mateusz opisują, jak bili Go trzciną po głowie i pluli na Niego. Ta scena odsłania mechanizm przemocy tłumu - gdy ofiara zostaje odczłowieczona, wszystko staje się dozwolone. Ale Ewangeliści zapisali też coś więcej. Jan podkreśla, że Jezus wyszedł do tłumu w koronie cierniowej i purpurze. Piłat znowu próbuje wzbudzić litość. Tłum odpowiada krzykiem: „Ukrzyżuj!" Korona z cierni, założona przez drwiny, staje się prawdziwą koroną. Jezus przyjmuje królowanie nie wbrew cierpieniu, ale poprzez nie.

Ojcze nasz...

Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy

Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...

Tajemnica IV: Dźwiganie Krzyża

Tylko Łukasz opisuje spotkanie z płaczącymi kobietami Jerozolimy. Jezus, mimo wyczerpania, zatrzymuje się i mówi do nich. Jego słowa są proroctwem o nadchodzącej zagładzie miasta: „Jeśli z zielonym drzewem to czynią, cóż się stanie z suchym?" Nawet w drodze na śmierć myśli o innych. Synoptycy wspominają Szymona z Cyreny, zmuszonego do pomocy w niesieniu krzyża. Ten człowiek, przypadkowy przechodzień wracający z pola, zostaje wpleciony w historię Zbawienia. Marek dodaje, że był ojcem Aleksandra i Rufusa - imiona znane pierwszym chrześcijanom. Ten szczegół sugeruje, że spotkanie z krzyżem Chrystusa odmieniło całą jego rodzinę.

Ojcze nasz...

Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy

Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...

Tajemnica V: Śmierć na Krzyżu

Każdy Ewangelista zapisał inne ostatnie słowa Jezusa. Marek i Mateusz przekazują krzyk opuszczenia: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?" - początek Psalmu 22, który kończy się triumfem. Łukasz zapisuje modlitwę przebaczenia za oprawców i obietnicę daną skruszonemu łotrowi: „Dziś będziesz ze mną w raju." Jan słyszy „Wykonało się" i scenę powierzenia Matki uczniowi. Te różne perspektywy nie wykluczają się - razem tworzą pełny obraz. Śmierć Jezusa jest jednocześnie doświadczeniem bezdennej samotności i szczytem ufności. Jest końcem i wypełnieniem. Gdy setnik widzi, jak Jezus umiera, wyznaje: „Prawdziwie ten człowiek był Synem Bożym." Pierwszy wyznawca zmartwychwstania stoi jeszcze pod krzyżem.

Ojcze nasz...

Zdrowaś Maryjo odmawiamy 10 razy

Zdrowaś Maryjo...
Chwała Ojcu...
O mój Jezu...