Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 90: Wołanie do Boga, aby się zlitował nad swym ludem ginącym

1. Modlitwa Mojżesza, męża Bożego.

Panie, tyś był ucieczką dla nas od rodu do rodu.

1. Pierwej niźli stanęły góry; zanim ziemia i świat był stworzony: ty jesteś od wieków i do wieków, o Boże!
2. Nie dopuszczaj, by człowiek ginął w poniżeniu: ty, któryś rzekł: Nawracajcie się synowie ludzcy!
3. Albowiem tysiąc lat przed oczyma twemi są jako dzień wczorajszy, który przeminął, i jako jedna ze straży nocnych.
4. A już niczem zgoła są lata ich.
5. Jako trawa, co wyrasta rano: rano kwitnie, by wnet zniknąć, w wieczór opada, twardnieje, i usycha.
6. Tak i my giniemy od gniewu twego, i srogość twoja przeraża nas.
7. Stawisz nieprawości nasze przed oczyma twemi: życie nasze w świetle oblicza twego.
8. I ustają wszystkie dni nasze: a my giniemy od gniewu twego. Lata nasze snując się, niszczeją jako pająk.
9. Wiek życia naszego siedmdziesiąt lat: ludzie silni miewają lat ośmdziesiąt: a co więcej, to sam trud i boleść, bo przychodzi niemoc, i zabiera nas.
10. Któż zna siłę gniewu twego, i kto z bojaźni przed tobą srogość twą
11. zmierzyć potrafi? Daj nam tedy poznać karzącą prawicę twoją, i serca nasze naucz mądrości.
12. Nawróć się ku nam, o Panie: dopókiż odwracać się będziesz? a daj się ubłagać sługom twoim.
13. Rychło niechaj się nasycim miłosierdziem twem: a niech się radujem i weselim po wszystkie dni nasze.
14. Niechaj się radujem za dni, którycheś nas poniżał: za lata, w których doznawaliśmy złego.
15. Wejrzyj na sług twoich i na dzieła twe: a prowadź synów ich.
16. A niech jasność Pana, Boga naszego, świeci nad nami, i prostuj nad nami sprawy rąk naszych: dzieło rąk naszych prostuj!