Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 52: Bóg karze zdrajcę, a błogosławi sprawiedliwemu
Psalm mądrościowy przestrzegający przed zuchwałością i podstępem. Autor zapowiada upadek człowieka polegającego na własnej sile i bogactwie, przeciwstawiając mu trwałe szczęście sprawiedliwego ufającego Bogu.
- Na koniec, Psalm pouczający, Dawidowy.
- Kiedy Doeg Idumejczyk przyszedł i oznajmił Saulowi, że Dawid przyszedł do domu Achimelecha. 1 Król. 22, 9.
- Co się przechwalasz ze złości, zbrodniu zuchwały?
- Po całych dniach język twój obmyśla nieprawość: zdrada, którą knujesz, ostra jak brzytwa.
- Miłujesz złość raczej, niż dobroć: mowę raczej przewrotną, niż sprawiedliwą.
- Miłujesz tylko mowy zgubne, języku zdradliwy.
- Przetoż zniszczy cię Bóg do szczętu, wyrwie cię, i wyrzuci cię z przybytku swego: i wykorzeni z ziemi żyjących.
- Obaczą to sprawiedliwi, i pokłonią się Panu: a nad nim śmiać się będą, i rzeką:
- Otóżci człowiek, który nie chciał mieć Pana za pomocnika swego: ale ufał w mnóstwie bogactw swoich: i czuł się mocnym w próżności swej.
- A ja jak oliwa płodna w domu Bożym mam nadzieję w miłosierdziu Bożem na zawsze: i na wieki.
- Wychwalać cię będę na wieki, iżeś to uczynił: i ufać będę w imieniu twem, bo dobre jest dla świętych twoich.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
