Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 49: Nie bogactwa, lecz cnota ratuje człowieka od piekła
Psalm mądrościowy o znikomości bogactw i równości wszystkich ludzi wobec śmierci. Przypomina, że żaden majątek nie wykupi życia człowieka u Boga.
- Na koniec, psalm Korytów.
- Słuchajcie tego wszystkie narody: nadstawcie ucha wszyscy mieszkańcy ziemi:
- wszyscy prostaczkowie i możni: wszyscy społem - bogaty i ubogi.
- Usta moje wypowiedzą rzecz mądrą: i rozmyślanie serca mego poda rzecz rozumną.
- Nadstawię ucho me na słowo wieszcze: odkryję przy arfie zagadnienie moje.
- Czemu się mam bać we zły czas, gdy kroki me śledzą dokoła ludzie złośliwi:
- którzy ufają w moc swoją: i chełpią się z mnóstwa bogactw swoich?
- Od śmierci wszak nie odkupi brat, ani żaden inny człowiek: nikt też za siebie nie uczyni zadość Bogu:
- nie da mu ceny okupu za duszę swoją, chociażby pracował wiek cały:
- by mógł żyć bez końca,
- i uszedł piekła; bo go nie ujdzie. Umierają mądrzy, giną pospołu niemądry i głupi: i zostawiają obcym majętności swe.
- A groby ich stają się domami ich na zawsze: przybytkami ich od rodu do rodu: choć imiony swemi ponazywali ziemie.
- Bo człowiek, gdy jest we czci, a nie rozumie tego, równa się z bydlętami głupiemi, i staje się podobny im.
- Ta droga, którą oni idą, prowadzi ich do zguby: a potem i tych, którzy podobają sobie w mowie ust ich.
- Jak owce kładą się w piekle: a śmierć pożera ich. Sprawiedliwi nad ranem, zapanują nad nimi: a siła ich zwiotrzeje w piekle, będzie po sławie ich.
- A duszę moją wykupi Bóg z mocy piekieł, bo do siebie zabierze mię.
- Nie bójże się, gdy się kto bogaci: i gdy rośnie chwała domu jego.
- Bo gdy umrze, nie weźmie nic z tego wszystkiego: ani zstąpi z nim sława jego.
- Lubo za życia swego szczęśliwą zwał duszę swoją: lubo wysławia cię ona, żeś czynił jej gwoli:
- wszelakoż odejdzie do rodu ojców swoich, i nie ujrzy światła na wieki.
- Człowiek gdy jest we czci, nie rozumie tego: przyrównany jest do bydląt bezrozumnych, i staje się podobny im.
5) Ps. 77, 2. Mat. 13. 35. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
