Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 42: Tęsknota za domem Bożym i nadzieja oglądania go
Poruszająca pieśń wygnańca, który z głębi serca tęskni za obecnością Boga w świątyni. Obraz pragnącego wody jelenia stał się symbolem duszy szukającej Boga.
- Na koniec, psalm pouczający Korytów.
- Jako jeleń spragniony wzdycha do źródeł wodnych: tak dusza moja wzdycha do ciebie, o Boże.
- Spragniona jest dusza moja Boga, Mocnego, Żywego: kiedyż przyjdę, a ukażę się przed obliczem Bożem?
- Łzy moje były mi za pokarm we dnie i w nocy: gdy mi codzień mówiono: Kędyż jest Bóg twój?
- Pamiętam ja o tem, i z tęsknoty wylewam w sobie duszę moją: abym mógł przyjść na miejsce przybytku dziwnego, do domu Bożego: śród wesołych i chwalebnych pieni: śród okrzyków świętującego ludu.
- Czemużeś smutna duszo moja? i czemu mię trapisz? Miej nadzieję w Bogu, bo go jeszcze wysławiać będę: on zbawienie moje, i Bóg mój.
- Złamana jest dusza moja we mnie: przetoż pamiętam na cię w ziemi Jordańskiej, na Hermonie, na górze maluchnej.
- W szumie gwałtownej powodzi - wał jeden przywołuje wał drugi: wszystkie wezbrane fale twoje i upusty twoje stoczyły sie na mnie.
- A jednak we dnie okazuje mi Pan miłosierdzie swe: w nocy też ja mu nucę pieśń dziękczynną. Nie rozstaję się z modlitwą do Boga życia mego.
- Mówię do Boga: Tyś obrońca mój: czemużeś zapomniał mię? czemu chodzę smutny, a nieprzyjaciel mię nęka?
- Gruchocą mi kości trapiący mię nieprzyjaciele moi, gdy mi urągają: gdy mi mówią codzień: Kędyż jest Bóg twój?
- Czemużeś smutna duszo moja? i czemu mię trapisz? Miej nadzieję w Bogu, bo go jeszcze wysławiać będę: on zbawienie moje, i Bóg mój.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
