Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 32: Szczęśliwy, komu Bóg odpuścił grzechy
Drugi z psalmów pokutnych. Pouczająca pieśń o błogosławieństwie płynącym z wyznania grzechów i otrzymania Bożego przebaczenia, które przywraca radość ducha.
- Dawidowy, pouczający. Błogosławieni, którym odpuszczone są nieprawości: i których grzechy pokryte są.
- Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta winy: i w którego duchu niemasz obłudy.
- Iżem milczał, wiotrzały kości moje: a ja wyłem po całych dniach.
- Bo we dnie i w nocy ciążyła nademną ręka twoja: wiłem się w boleści mej, od ciernia, który tkwił we mnie.
- Grzech mój wyjawiłem tobie: a winy mej nie ukryłem. Rzekłem: Wyznam przeciw sobie nieprawość moją Panu: i tyś przebaczył złość grzechu mego.
- Przetoż niechaj się modli do ciebie każdy święty czasu pogodnego. Wtedy i największy wylew wody nie dosięgnie go.
- Tyś jest ucieczka moja od ucisku, radości moja, wyrwij mię od oblegających mię.
- - Dam ci rozum, mówi Pan, i nauczę cię drogi, po której masz iść: nie spuszczę z ciebie oczu moich. -
- Nie bądźcież jako koń i muł bez rozumu: którym pyski uzdą i wędzidłem ściskać trzeba, bo inaczej nie zbliżają się do ciebie.
- Wiele jest biczów na grzesznika: ale ufającego w Panu miłosierdzie ogarnie.
- Weselcie się w Panu i radujcie się sprawiedliwi: i wesoło śpiewajcie wszyscy prawego serca.
1) Rzym. 4, 7. 5) Iz. 65, 24. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
