Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 22: Proroctwo o męce i śmierci Chrystusa Pana
Jeden z najważniejszych psalmów mesjańskich, rozpoczynający się słowami wypowiedzianymi przez Jezusa na krzyżu. Opisuje cierpienie niewinnego sługi Bożego, które kończy się tryumfem i chwałą Boga pośród narodów.
- Na koniec na ofiarę poranną. Psalm Dawidowy.
- Boże, Boże mój, wejrzyj na mnie, czemuś mię opuścił? Dalekim ja od ratunku dla grzechów, którem przyjął na się.
- Boże mój, wołam we dnie, a nie wysłuchujesz mię: wołam w nocy, a nie mam ulgi w grzechu.
- A ty wszak mieszkasz w świątnicy, Izrael hymnami sławi cię.
- W tobie nadzieję mieli ojcowie nasi: mieli nadzieję, i wybawiałeś ich.
- Wołali do ciebie, i wyzwalani byli: mieli nadzieję w tobie, i nie doznawali zawodu.
- A jam jest robak, a nie człowiek: pośmiewisko ludzi, i wzgarda pospólstwa.
- Wszyscy, którzy mię widzą, naśmiewają się ze mnie: lżą usty, i potrząsają głową.
- - Nadzieję miał w Panu, niech że go ratuje: niechaj go wybawi, bo się kocha w nim! -
- O tak! Tyś to jest, któryś mię wyjął z łona rodzicielki mojej: nadzieja moja od piersi matki mej.
- Na ciebie byłem ja zdany, wyszedłszy z żywota: od wyjścia z łona matki mojej tyś jest Bogiem moim.
- Nie odstępujże odemnie: boć utrapienie blizkie jest: a niemasz, ktoby ratował.
- Mnóstwo cielców otacza mię: bycy tłuści oblegają mię.
- Otwierają na mnie gęby swe: jako lew, co porywa i ryczy.
- Rozlałem się jako woda: i rozsypują się wszystkie kości moje. Serce moje stało się jako wosk, co topnieje, we wnętrznościach moich.
- Wyschła jak czerep siła moja, a język mój lgnie do podniebienia mego: i strącasz mię w proch grobowy.
- Bo opadła mię zgraja psów: kupa niegodziwców osaczyła mię. Przebodli ręce moje i nogi moje:
- mogliby policzyć wszystkie kości moje. i patrzą oni, i wpatrują się we mnie. -
- Rozdzielają sobie szaty moje, a o suknię moją miotają losy.
- Lecz ty, o Panie, z pomocą twą nie stój z daleka odemnie: pośpiesz się ku obronie mojej.
- Ratuj, o Boże, duszę moją od miecza: i ze psiej łapy jedynaczkę moją.
- Wybaw mię z paszczęki lwiej: i od rogów jednorożców biedotę moją.
- Będę głosił imię twoje braci mej: w pośród zebrania chwalić cię będę.
- - Wy, co się boicie Pana, wychwalajcie go: wszystko potomstwo Jakóbowe wysławiajcie go.
- Niech się go boi wszystek ród Izraela: bo nie wzgardził, ani odrzucił prośby biednego: ani odwrócił oblicza swego odemnie: owszem, gdym wołał do niego, wysłuchał mię.
- Ciebie ja wielbić będę w zebraniu wielkiem: śluby moje wypełnię przed tymi, którzy się go boją.
- Ubodzy jeść będą, i nasycą się: i będą chwalić Pana, którzy szukają go: serca ich żyć będą na wieki.
- Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie kraje ziemi: i wszystkie plemiona narodów pokłonią się tobie.
- Bo Pana jest królestwo: i on panuje nad narodami.
- Jeść i kłaniać się będą wszyscy tłuści tego świata: padać przed nim będą wszyscy zstępujący do ziemi.
- A ja żyć będę dla niego: i potomstwo moje będzie mu służyć.
- Zgłaszać się będą do Pana rody przyszłe: a niebiosa będą opowiadać sprawiedliwość jego - ludowi, który się narodzi, który stworzy Pan.
2) Mat. 27, 46. Mar. 15, 34. 8) Mat. 27, 39. Mar. 15, 29. 9) Mat. 27, 43. 19) Jan 19, 23, 24. 23) Żyd. 2, 12. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
