Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 145: Szczęśliwy, kto całą ufność swoją pokłada w Bogu
Pierwszy z pięciu hymnów "Alleluja" kończących Psałterz. Psalmista przestrzega przed pokładaniem nadziei w śmiertelnych władcach i wychwala Boga, który jest stwórcą, opiekunem uciśnionych i wiecznym Królem Syjonu.
- Alleluja, Aggeusza i Zacharyasza.
- Chwal, duszo moja, Pana! będę chwalił Pana pókim żyw: będę śpiewał Bogu mojemu, póki mię stawa. Nie ufajcie w książętach:
- w synach ludzkich, którzy nic nie pomogą.
- Wychodzi dech z człowieka, i on wraca do ziemi: tegoż samego dnia giną wszystkie myśli ich.
- Szczęśliwy, komu pomocnikiem Bóg Jakóbów: kto nadzieję swą pokłada w Panu, Bogu swoim:
- Który stworzył niebo i ziemię, morze, i wszystko co w nich jest.
- Który dochowuje wierności na wieki, czyni sprawiedliwość pokrzywdzonym: daje pokarm głodnym.
- Pan wyzwala więźniów: Pan oświeca ślepych. Pan podnosi upadłych: Pan miłuje sprawiedliwych.
- Pan strzeże przychodniów, wspomaga sierotę i wdowę: a drogi bezbożnych w niwecz obraca.
- Pan króluje na wieki: Bóg twój, Syonie, od rodu do rodu!
2) Ps. 103, 33. 6) Dz. 14, 14. Obj. 14, 7. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
