Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 141: Prośba o ratunek od nieprzyjaciół bardzo silnych
Głośne wołanie o pomoc zanoszone przez Dawida ukrywającego się w jaskini. Osamotniony i wyczerpany psalmista wylewa przed Bogiem swoje żale, wierząc, że tylko Pan jest jego nadzieją i działem w krainie żyjących.
- Pouczający psalm Dawida, gdy był w jaskini, modlitwa.
- Głosem wielkim wołam do Pana: głosem wielkim błagam ja Pana.
- Wylewam przed nim prośbę moją: przekładam mu utrapienie moje.
- Gdy duch mój ustaje we mnie, a ty znasz ścieżki moje: na drodze, którą ja idę, ukryli sidło na mnie.
- Pójrzę na prawo, i wyglądam, i oto niemasz nikogo, ktoby mię poznał. Zamknięto mi ucieczkę, i niemasz, ktoby się pytał o duszę moją.
- Do ciebie ja wołam, o Panie: mówię: Tyś nadzieja moja, dział mój w ziemi żyjących!
- Wysłuchaj prośbę moją, bom przygnębiony bardzo. Wybaw mię od prześladowców moich: bo są mocniejsi odemnie.
- Wywiedź mię z ciemnicy, abym wychwalał imię twoje: czekają na mię sprawiedliwi, aż mi oddasz, co słuszna jest.
1) Ps. 76, 2. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
