Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 14: Skarga na powszechną bezbożność i skażenie obyczajów
Psalm mądrościowy opisujący zepsucie moralne ludzkości, która odrzuca Boga. Psalmista wyraża nadzieję, że ratunek przyjdzie z Syonu, przynosząc radość ludowi Bożemu.
- Na koniec. Psalm Dawidowy.
Rzecze głupi w sercu swem: Niemasz Boga! Sprośnymi i plugawymi stali się oni w uczynkach swych: niemasz, ktoby czynił dobrze, niemasz ani jednego.
- Patrzy Pan z nieba na synów ludzkich: aby obaczył, jest-li kto rozumny, albo szukający Boga.
- Odstąpili wszyscy, zmarnieli pospołu: niemasz, ktoby czynił dobrze, niemasz ani jednego. Grób otwarty gardło ich: języka swego używają ku zdradzie. Jad żmijowy pod wargami ich. Usta ich pełne przekleństwa i goryczy.
- Nogi ich skore ku wylaniu krwi. Spustoszenie i zagłada na drogach ich, a drogi pokoju nie znają oni: niemasz bojaźni Bożej przed oczyma ich.
- Czyż się nie nauczą rozumu wszyscy brojący nieprawość, którzy pożerają lud mój jako chleb? Pana nie wzywają: drżą od strachu tam, gdzie strachu niema.
- Bo Pan przebywa w rodzie sprawiedliwych: zamiary biednego napróżno w niwecz obrócić chcecie: albowiem Pan jest nadzieja jego.
- Oby przyszła Izraelowi pomoc z Syonu! gdy powróci Pan lud swój z niewoli, rozweseli się Jakób, i rozraduje się Izrael.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
