Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 139: Wzywanie pomocy Bożej przeciwko nieprzyjaciołom
Modlitwa o ratunek przed ludźmi podstępnymi i gwałtownymi. Psalmista opisuje złość i intrygi swoich wrogów, prosząc Boga o ochronę i sprawiedliwą karę dla prześladowców.
- Na koniec, Psalm Dawidowy.
- Ratuj mię, Panie, od ludzi złośliwych: od ludzi bezbożnych zachowaj mię.
- Knują oni złe w sercu swojem: wzniecają walki ustawicznie.
- Ostrzą języki swoje jako węże: jad żmijowy pod wargami ich.
- Ochroń mię, Panie, od ręki grzeszników: zachowaj mię od ludzi bezbożnych, którzy usiłują obalić mię z nóg.
- Pyszni ukryli sidło na mnie: i rozciągnęli powrozy jako sieć: zastawili mi zasadzkę tuż przy drodze.
- Rzekłem Panu: Tyś Bóg mój: wysłuchaj, Panie, głosu błagania mego.
- O Panie, Panie, mocy zbawienia mego: w dzień walki ty osłaniasz głowę moją.
- Nie wydawaj mię, Panie, grzesznikom wbrew oczekiwaniu memu: knują oni zamysły przeciwko mnie, nie opuszczaj mię, by się snadź nie podnieśli.
- Głowy otaczających mię! Niechaj robota warg ich spadnie na nich samych!
- Niech spadną na nich pioruny, wrzuć ich do ognia: niech nie powstaną z nieszczęść swoich.
- Człowiek złego języka nie zazna powodzenia na ziemi: niesprawiedliwego dotykać będą nieszczęścia, aż zgubią go.
- Wiem ja, że się ujmie Pan za sprawę uciśnionego i pomści się za ludzi biednych.
- A sprawiedliwi będą wysławiać imię twoje: i ludzie prawi mieszkać będą przed obliczem twojem.
4) Mądr. 5, 11. Rzym. 3, 13. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
