Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 125: Pieśń wybawionych z niewoli
Radosna pieśń powrotu z wygnania, pełna wdzięczności za wielkie dzieła Boże. Psalmista prosi o pełne odnowienie narodu, wyrażając nadzieję, że trud i łzy zasiewu przemienią się w radość żniw.
- Pieśń stopni.
Gdy przywrócił Pan jeńców Syońskich, podobniśmy byli do tych, którzy nie posiadają się z radości.
- Tedy usta nasze były pełne wesela: i nasz język - radości. Mówiono tedy między narody: Wielkiej rzeczy dokonał Pan z nimi!
- Tak! - Wielkiej rzeczy dokonał Pan z nami: i dlatego tak się cieszymy.
- Przywróć-że, o Panie, i resztę jeńców naszych: jako przywracasz potoki w ziemi południowej.
- Ci, którzy sieją ze łzami, żąć będą z radością.
- Idą oni i płaczą, siejąc nasienie swe: ale wrócą z weselem, niosąc snopy swoje.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
