Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 107: Dziękczynna pieśń Izraela za dobrodziejstwa Boże

Alleluja. Judyt 13. 21.

1. Wysławiajcie Pana, bo dobry jest: bo na wieki miłosierdzie jego.
2. Niechaj tak mówią odkupieni przez Pana, których ratował z ręki nieprzyjaciela: i zgromadził z ziem różnych.
3. Ze wschodu i z zachodu, z północy i od morza.
4. Błąkali się po puszczy bezwodnej: nie najdowali drogi do miasta, gdzieby mieszkać mogli.
5. Cierpieli głód i pragnienie: omdlewała w nich dusza ich.
6. Tedy wołali do Pana w ucisku swym: a on ich ratował z potrzeb ich.
7. I nawiódł ich na drogę prostą: aby przyszli do miasta, gdzieby mieszkać mogli.
8. Niechajże wysławiają Pana za miłosierdzie jego: i za cuda jego dla synów ludzkich.
9. Bo nasycił duszę łaknącą: bo duszę zgłodniałą napełnił dobrami.
10. Siedzieli w ciemnościach i w cieniach śmierci: ściśnieni nędzą i żelazem.
11. Bo gniewali Boga, łamiąc rozkazy jego: jątrzyli go, mając za nic wyroki Najwyższego.
12. I przygnębione było uciskami serce ich: opadli z sił, a nie było, ktoby pomógł im.
13. I wołali do Pana w ucisku swym: a on ich ratował z potrzeb ich.
14. Wywiódł ich z ciemności i z cieni śmierci: potargał okowy ich.
15. Niechajże wysławiają Pana za miłosierdzie jego: i za cuda jego dla synów ludzkich.
16. Że pokruszył bramy miedziane: i połamał zawory żelazne.
17. Wziął ich z grzesznej drogi ich: bo dla nieprawości swoich poniżeni byli.
18. Wszelkim pokarmem brzydziła się dusza ich: i aż do bram śmierci zbliżyli się byli.
19. I wołali do Pana w ucisku swym: a on ich ratował z potrzeb ich.
20. Posłał słowo swoje, a uzdrowił ich: i od zagłady zachował ich.
21. Niechajże wysławiają Pana za miłosierdzie jego: i za cuda jego dla synów ludzkich.
22. A niechaj ofiarują ofiarę chwały: niechaj opowiadają sprawy jego z radością.
23. Ci, którzy puszczają się na morze, by kupczyli na wodach wielkich:
24. widzieli dzieła Pańskie: i cuda jego na głębiach.
25. Oto rozkazuje on, i zrywa się burza, i piętrzą się bałwany jego.
26. Podnoszą się oni aż do nieba: to zstępują do przepaści dusza ich usycha od grozy.
27. Zdejmuje ich trwoga, i zataczają się jak pijani: ginie w odmętach wszystka mądrość ich.
28. I wołali do Pana w ucisku swym: a on ich ratował z potrzeb ich.
29. I przemieniał gwałtowny wicher w wietrzyk cichy: i uspakajały się bałwany morskie.
30. I cieszyli się, że ucichały one: i do pożądanego portu przyprowadzał ich.
31. Niechajże wysławiają Pana za miłosierdzie jego: i za cuda jego dla synów ludzkich.
32. A niechaj wywyższają go w zebraniu ludu: i niechaj go chwalą w kole starszych.
33. Rzeki przemieniał w puszczę: a źródła wód w ziemię suchą.
34. Ziemię urodzajną w stepy solne: dla złości mieszkańców jej.
35. Pustynię obracał w jeziora wodne: a ziemię suchą w źródła wód.
36. I osadzał tam głodnych: i postawili miasta ku mieszkaniu.
37. I obsiali pola, i zasadzili winnice: i zebrali obfity plon z urodzaju.
38. I błogosławił im, i rozmnożyli się bardzo: i dobytku też nie ujął im.
39. Potem liczba ich zmalała była: i byli udręczeni pod ciężarem nieszczęść i boleści.
40. Wylał był wzgardę na książąt ich: i sprawił, że błąkali się po puszczy bezdrożnej.
41. Ale podniósł ubogiego z nędzy: i rozmnożył pokolenia jako trzodę.
42. Sprawiedliwi to widzą, i radują się: a wszelka złość zatyka usta sobie..
43. Któż jest mądry i chowa to? i stara się wyrozumieć miłosierdzia Pańskie?