Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 106: O niewyczerpanej dobroci P. Boga i ciągłej niestateczności Izraelitów

Alleluja. Judyt 13. 21.

1. Wysławiajcie Pana, bo dobry: bo na wieki miłosierdzie jego.
2. Któż wypowie wielkie dzieła Pana: kto wysłowi wszystką chwałę jego?
3. Błogosławieni, którzy przestrzegają prawa, a czynią sprawiedliwość każdego czasu.
4. Wspomnij o nas, Panie, w łaskawości dla ludu twego: nawiedź nas zbawieniem twem.
5. Abyśmy zaznali szczęścia wybranych twoich, i uradowali się radością ludu twego: abyś był wychwalany wespół z dziedzictwem twojem.
6. Zgrzeszyliśmy, jako i ojcowie nasi: niesprawiedliwieśmy czynili, pełnili nieprawość.
7. Ojcowie nasi w Egipcie nie zrozumieli cudów twoich: nie pamiętali na wielkie miłosierdzie twoje. Pobudzali cię do gniewu, gdy wstępowali do morza, do morza czerwonego.
8. A on wybawił ich dla imienia swego: aby okazał moc swoją.
9. Zgromił morze czerwone, i wyschło: i przeprowadził ich przez głębokości jego jakby po stepie.
10. I wyratował ich z ręki tych, którzy nienawidzili ich: wybawił ich z ręki nieprzyjaciół.
11. I okryła woda tych, którzy ich trapili: nie został ani jeden z nich.
12. I wierzyli słowom jego: i śpiewali chwałę jego.
13. Rychło atoli zapomnieli o dziełach jego: i nie czekali końca zamiarów jego.
14. Żądali przysmaków na puszczy: i kusili Boga na bezwodziu.
15. I dał im, o co prosili: aż do przesytu napełnił żądzę ich.
16. I rozdrażnili Mojżesza w obozie: i Aarona, świętego Pańskiego.
17. Rozstąpiła się ziemia, i pochłonęła Datana: i pogrzebła zgraję Abirona.
18. I zapalił się ogień w gromadzie ich: płomień popalił bezbożnych.
19. I uczynili cielca przy Horebie: i kłaniali się bałwanowi.
20. Przemienili chlubę swą w obraz byka, co żre trawę.
21. Zapomnieli o Bogu, wybawicielu swym, który czynił wielkie rzeczy w Egipcie.
22. Cuda w ziemi Chamowej: rzeczy straszne na morzu czerwonem.
23. I myślał wytracić ich: gdyby nie Mojżesz, wybrany jego, który zastawił się w wyłomie przed oczyma jego: aby odwrócił gniew jego, żeby nie wytracał ich.
24. Za nic sobie mieli ziemię rozkoszną, nie wierzyli słowu jego.
25. I szemrali w namiotach swoich: nie zważali na głos Pański.
26. I podniósł na nich rękę swoją: aby ich położył na puszczy:
27. aby rozrzucił potomstwo ich między narody: i rozprószył ich po ziemiach.
28. I przystali do Beelpegora: i jedli z ofiar bogów martwych.
29. I pobudzili go do gniewu sprawami swemi: i stała się straszna plaga między nimi.
30. I powstał Finees, i przebłagał: i ustała plaga.
31. I poczytano mu to ku sprawiedliwości, od rodu do rodu - na zawsze.
32. I rozgniewali go u Wód sporu: i dla nich ukarany był Mojżesz:
33. Bo rozdrażnili ducha jego: i wymknęło mu się z ust słowo nierozważne.
34. Nie wygładzili oni narodów, o których był im powiedział Pan.
35. Pomieszali się z narodami tymi: i nauczyli się uczynków ich.
36. I służyli bałwanom ich: i wyszło to im na zgubę.
37. Ofiarowali synów swoich, i córki swe czartom.
38. I wylewali krew niewinną: krew synów swoich, i córek swoich, które ofiarowali bałwanom Chananejskim. Ziemia została skalana krwią,
39. i splugawiona uczynkami ich: cudzołożyli postępkami swymi.
40. I rozgorzał gniew Pański przeciw ludowi swemu: i obrzydził on sobie dziedzictwo swe.
41. I podał ich w ręce narodów: i panowali nad nimi, którzy mieli ich w nienawiści.
42. Znęcali się nad nimi nieprzyjaciele ich: i byli poniżeni pod rękami ich.
43. Wybawiał ich bardzo często. Ale oni na nowo gniewali go pomysłami swymi: i byli gnębieni dla nieprawości swych.
44. On atoli widział niedolę ich: i wysłuchiwał modlitwę ich.
45. Pamiętał na przymierze swoje: i litował się nad nimi według wielkiego miłosierdzia swego.
46. I skłaniał do litości nad nimi wszystkich, którzy trzymali ich w niewoli.
47. Wybawże nas, Panie, Boże nasz: i zgromadź nas z pomiędzy narodów: abyśmy wysławiali święte imię twoje: i chlubili się wychwalaniem ciebie.
48. Bądź błogosławiony, Panie, Boże Izraelów, od wieku do wieku: a wszystek lud niech mówi: Amen, Amen!