Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 104: Hymn na cześć Stwórcy

1. Dawidowy.

Błogosław, duszo moja, Panu: Panie, Boże mój, możnyś ty bardzo. Oblekasz się w chwałę i majestat.

1. przyodziewasz się w światłość jako w szatę. Rozpinasz niebiosa jako namiot:
2. Okrywasz wodami górne przestrzenie ich. Ty czynisz obłoki rydwanem twym: unosisz się na skrzydłach wiatrów.
3. Ty czynisz wiatry posłańcami twymi: i płomienie ognia sługami twymi.
4. Tyś osadził ziemię na podstawach jej: nie zachwieje się ona na wieki.
5. Wodami głębokiemi jako szatą okryłeś ją: wody stały na górach.
6. Od groźby twej uciekły one: ulękły się grzmiącego głosu twego.
7. Podniosły się góry, opadły doliny, a one ruszyły na miejsca, któreś wyznaczył im.
8. Położyłeś kres, którego nie przekroczą: ani wrócą, by okryły ziemię.
9. Ty otwierasz źródła po dolinach: i między górami płyną wody.
10. Piją z nich wszystkie zwierzęta polne: osły dzikie gaszą niemi pragnienie swe.
11. Nad niemi mieszka ptastwo niebieskie: z pośród skał wydaje głosy swoje.
12. Ty z wysokiego nieba spuszczasz deszcz na góry: z owocu dzieł twoich nasyca się ziemia.
13. Ty wyprowadzasz trawę dla bydląt, i rośliny na użytek ludziom, abyś dostał chleb z ziemi:
14. aby wino rozweselało serce człowieka: oliwa rozjaśniała oblicze jego: a chleb pokrzepiał serce człowieka.
15. Nasycają się też drzewa polne, i cedry Libańskie, które on posadził:
16. tam się wróble gnieżdżą: gniazdo czapli przoduje im.
17. Góry wysokie dla jeleni: opoki schroniskiem dla jeżów.
18. Stworzył księżyc, aby wskazywał czasy: słońce zna zachód swój.
19. Spuszczasz ciemność, i staje się noc: włóczą się w niej wszystkie zwierzęta leśne.
20. Lwięta ryczą o zdobycz, i szukają u Boga pokarmu dla siebie.
21. Wschodzi słońce, i one się zbierają: i kładą się w legowiskach swych.
22. Wychodzi człowiek na robotę swoją: i na pracę swoją aż do wieczora.
23. Jakże wielkie są dzieła twoje, Panie! wszystkoś uczynił w mądrości: twojeć jest wszytko, co napełnia ziemię.
24. Oto morze wielkie i rozpostarte szeroko: w niem się wije płaz bez liczby, zwierzęta małe i duże.
25. Tam pływają okręty: tam potwór morski, któregoś stworzył, aby igrał w niem.
26. Wszystkie one czekają na cię, abyś im dał pokarm czasu swego.
27. Dajesz im, i zbierają: otwierasz rękę twoją, i wszystkie nasycają się dobrem.
28. Odwrócisz oblicze swe, i one truchleją: odejmiesz im oddech, i giną, i obracają się w proch.
29. Poślesz Ducha twojego, i są stworzone: i odnawiasz oblicze ziemi.
30. Niechajże chwała Pańska trwa na wieki: raduje się Pan w dziełach swych.
31. Spogląda na ziemię, i ona drży: dotyka się gór, i one się kurzą.
32. Śpiewać będę Panu póki życia: grać będę Bogu memu, póki mię stawa.
33. Niech mu wdzięczna będzie mowa moja: a ja będę się radował w Panu.
34. Niech znikną grzesznicy z ziemi, i bezbożnych niech nie będzie więcej: błogosław, duszo moja, Panu!