Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 102: Pieśń pokutna ludu jęczącego w niewoli
Piąty psalm pokutny. Poruszająca modlitwa człowieka cierpiącego i samotnego, który w obliczu kruchości własnego życia szuka oparcia w wiecznym i niezmiennym Bogu, ufając w odbudowę Syjonu.
- Modlitwa nieszczęsnego, znajdującego się w ucisku i wylewającego swe żale przed Panem.
- Panie, wysłuchaj modlitwę moją: a wołanie moje niech do ciebie przyjdzie.
- Nie odwracaj oblicza twego odemnie: kiedykolwiek jestem w ucisku, nachylaj ku mnie ucho twe:
- kiedykolwiek wołam do ciebie, prędko wysłuchaj mię.
- Bo znikły jako dym dni moje, a kości moje wyschły jako chróst.
- Spalonym jako trawa, i wyschło serce moje, tak, iż zapominam pożywać chleba mego.
- Od głośnego wzdychania mego przyschły kości moje do ciała mego.
- Stałem się podobnym do pelikana na puszczy: jestem jako sowa w pustkach.
- Nie sypiam, i stałem się jako wróbel samotny na dachu.
- Całymi dniami urągają mi nieprzyjaciele moi: a ci, którzy mię chwalili, sprzysięgają się na mnie.
- A ja jem popiół jako chleb: i mieszam ze łzami napój mój:
- od gniewu twego i srogości twej: bo podniósłszy, rzuciłeś mię.
- Dni moje znikły jako cień: a jam usechł jako trawa.
- Ale ty, o Panie, trwasz na wieki: i pamięć twoja żyje od rodu do rodu.
- Ty powstaniesz, i zmiłujesz się nad Syonem: bo czas już zmiłować się nad nim, bo przyszedł czas.
- Bo słudzy twoi miłują kamienie jego: i nad rumowiskiem jego boleją.
- Tedy ulękną się narody imienia twego, Panie, i wszyscy królowie ziemi chwały twej:
- Gdy odbuduje Pan Syon: i objawi się w majestacie swym:
- Gdy się przychyli ku modlitwie poniżonych: i nie wzgardzi prośbą ich.
- Zapiszą to dla pokolenia przyszłego: a lud, który stworzony będzie, niech wysławia Pana:
- Że wejrzał z świętej wysokości swej: Pan spojrzał z nieba na ziemię:
- Aby wysłuchał wzdychania więźniów: aby wyzwolił dzieci ojców pomordowanych:
- Iżby głosili imię Pańskie na Syonie: i chwałę jego w Jeruzalem:
- Gdy się zgromadzą narody pospołu: i królowie, aby służyli Panu.
- Odpowiedział mu w drodze mocy swej: Krótkość dni moich objaw mi.
- Nie zabieraj mię w połowie dni moich: wszak lata twoje od wieku do wieku.
- Na początku tyś stworzył ziemię, o Panie: i dziełem rąk twoich niebiosa.
- One zaginą, a ty zostajesz: i wszystkie one jako szata zwietrzeją. I jako odzienie odmienisz je, i odmienią się:
- A ty jesteś tenże sam, i lata twoje nie ustaną.
- Synowie sług twoich mieszkać będą: i potomstwo ich trwać będzie szczęśliwie na wieki.
11) Num. 25. 7. 32) Num. 20, 10. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
