Psałterz Dawidowy (abp F. A. Symon 1917): Psalm 1: Szczęście ludzi sprawiedliwych i smutny koniec ludzi złych
Psalm otwierający Psałterz, opiewający szczęście ludzi sprawiedliwych, którzy żyją zgodnie z Bożym prawem, oraz zapowiadający smutny koniec ludzi złych i bezbożnych.
- Błogosławiony mąż, który nie idzie za radą bezbożnych, ani na drodze grzeszników nie stoi, ani w kole ludzi zaraźliwych nie zasiada:
- Ale się kocha w zakonie Pana, i w zakonie jego ćwiczy się we dnie i w nocy.
- I będzie jako drzewo posadzone nad zdrojami wód, które owoc swój daje czasu swego, i którego liść nie opada: cokolwiek pocznie, dokona szczęśliwie.
- Nie tak bezbożni, nie tak: lecz będą jako proch, który zmiata wiatr z powierzchni ziemi.
- Przetoż bezbożni nie ostoją się na sądzie: ani grzesznicy w zebraniu sprawiedliwych.
- Bo zna Pan drogę sprawiedliwych: a droga bezbożnych zaginie.
2) Joz. 1, 8. 3) Joz. 17, 8. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.
