Modlitwa wieczorna. Ofiarowanie snu
Tradycyjna modlitwa wieczorna, w której wierny ofiaruje Bogu swój spoczynek nocny, prosząc o odnowienie sił do dalszej służby oraz o opiekę świętych patronów.
Ofiaruję Tobie, Panie Boże, odpoczynek, na który mi udać się pozwalasz; spraw, abym przezeń nie lenistwu i rozkoszy ciała zadość czynił, lecz dostał sił pokrzepienie ku służeniu Tobie i przez miłość Twoją, bliźniemu, jeśli mi jeszcze obudzić się rozkażesz.
Bacz bronić mnie tej nocy od wszelkich nieprzyjaciół; czuwaj nad duszą moją i nad ciałem moim.
Powierzam się obronie, opiece i przyczynie waszej: Przenajświętsza Bogarodzico Maryjo, święty Janie Chrzcicielu, święty Józefie, święty Aniele Stróżu mój, święci Patronowie (Patronki) moi (moje) i wszyscy Święci i Święte.
Przez wszystkie zasługi wasze błogosławię Boga najwyższego w Trójcy Jedynego: któremu oddanie najgłębszej czci i dzięków niech będzie ostatnim moim słowem, ostatnim moim uczuciem, ostatnią moją myślą dziś i przy śmierci, przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Amen.
Ojcze nasz...
Zdrowaś Maryjo...
Wierzę w Boga Ojca...
Tekst pochodzi z modlitewnika Ołtarz Złoty wydanego w Krakowie w 1847 roku. Modlitwa ta odzwierciedla tradycyjną praktykę ofiarowania Bogu każdej czynności dnia, w tym snu, traktowanego jako czas regeneracji do lepszego pełnienia woli Bożej.
