Modlitwa po podróży
Akt dziękczynienia za szczęśliwy powrót do domu oraz prośba o dalszą Bożą opiekę nad rodziną i domostwem. Modlitwa ta uczy wdzięczności za codzienne Boże dobrodziejstwa i uznania, że wszelkie bezpieczeństwo pochodzi od Stwórcy.
O Boże, którego miłosierdzie czuwa nad nami nieustannie; którego rozrządzenia są zawsze dla naszego dobra: niechaj Cię chwalę, Ojcze litościwy, w każdym czasie i miejscu, i w każdej sprawie mojej; niechaj Ci najgłębsze dziękczynienie daję za wszystkie Twoje dobrodziejstwa i wszelkie Twoje rozrządzenia.
Nie wypuszczaj mnie z Twojej obrony najświętszej; nie dozwalaj, iżbym się bez niej miał gdziekolwiek rozumieć bezpiecznym: miej dom ten pod skrzydłem Twojej opieki.
Tobie samemu, Panie, poruczam duszę moją i ciało moje, teraz i przy śmierci i na wieki wieków: przez Pana naszego Jezusa Chrystusa i przyczynę Matki Boskiej.
Amen.
Modlitwa pochodzi z modlitewnika "Ołtarz Złoty", wydanego w Krakowie w 1847 roku. Tekst stanowi tradycyjną formułę dziękczynną po zakończeniu wędrówki.
