Magnificat (Uwielbiaj, duszo moja, Pana)
Tradycyjna biblijna pieśń uwielbienia Maryi, wyrażająca wdzięczność Bogu za Jego działanie i miłosierdzie.
Uwielbiaj, duszo moja, Pana;
Duch mój rozweselił się w Bogu, Zbawicielu moim.
Ponieważ wejrzał na niskość Służebnicy Swojej,
Albowiem odtąd błogosławioną zwać mnie będą wszystkie narody.
Ponieważ Ten, co jest Wszechmocnym, a Imię Jego Świętym,
Uczynił dla mnie wiele;
Jego miłosierdzie od pokolenia do pokolenia przechodzić będzie
Na tych, którzy się Go boją.
Potęga ramienia Jego sprawiła,
Że rozproszeni są zuchwali i pyszni.
Postrącał mocarzy z dumnego tronu, a pokornych podwyższył.
Łaknących nakarmił dobrami łask Swoich, a ogołocił ze wszystkiego bogaczy.
Przyjął Izraela, Sługę Swojego,
Wspomniawszy na miłosierdzie Swoje.
A tak spełnił to wszystko, co przyrzekł był ojcom naszym,
Abrahamowi i pokoleniu jego na wieki.
Tekst pochodzi z modlitewnika "Anioł Stróż chrześcijanina katolika", drukowanego w XIX wieku w Grudziądzu przez G. Jałkowskiego. Stanowi tradycyjny polski przekład kantyku Maryi, obecnego w liturgii godzin Kościoła katolickiego i szeroko rozpowszechnionego w modlitewnikach przed Soborem Watykańskim II.
