Gdy chory ma trudne i długie konanie
Uroczysta modlitwa polecająca duszę osoby konającej, odmawiana w chwilach szczególnego trudu i długotrwałego odchodzenia z tego świata.
Wyjdź, duszo chrześcijańska, wyjdź z tego świata w Imię Boga Ojca wszechmogącego, który cię stworzył; w Imię Jezusa Chrystusa, Syna Boga żywego, który za ciebie ucierpiał; w Imię Ducha Świętego, który ku tobie zstąpił.
Wyjdź w Imię Aniołów i Archaniołów; w Imię Tronów i Mocy; w Imię Patriarchów i Proroków; w Imię świętych Apostołów i Ewangelistów; w Imię świętych Męczenników i Wyznawców; w Imię świętych Zakonników i Pustelników; w Imię świętych Panien; w Imię wszystkich Świętych Pańskich.
Zamieszkaj w miejscu odpoczynku; niech Syjon, miasto błogosławione, będzie twym przybytkiem, przez wszystkie zasługi, przez najświętszą Mękę i Śmierć Jezusa Chrystusa, Pana naszego, Odkupiciela i Zbawiciela.
Amen.
Tekst pochodzi z modlitewnika „Ołtarz Złoty” wydanego w Krakowie w 1847 roku. Jest to tradycyjna formuła modlitewna stosowana przy długim i trudnym konaniu, mająca na celu duchowe wsparcie odchodzącej duszy.
