Akt pokory
Modlitwa przygotowująca serce do spotkania z Chrystusem w Komunii Świętej, wyrażająca pokorę oraz świadomość własnej słabości wobec Bożego majestatu.
Idziesz, duszo moja, abyś się Przenajświętszym Ciałem Jezusa Chrystusa posiliła. Jesteśże tego godna? Boże mój, cóżem ja jestem? A co Ty?
Uznaję najwyższy Majestat Twój oraz nikczemność i nędzę moją; rumienię się i wstydzę stanąć przed Tobą. Należałoby się, ażebym, przejęty(a) przekonaniem o mojej nikczemności, w pokorze się oddalił(a). Lecz gdy się od Ciebie, Życia mego, oddalę, dokąd się udam? Co ze mnie będzie?
Nie, Boże i Panie mój, chcę się do Ciebie przybliżyć, głęboko wprawdzie upokorzony(a) i dla grzechów moich zarumieniony(a), lecz pełen(na) ufności w miłosierdzie Twoje przychodzę, abym Cię do serca mego przyjął(ęła).
