Światłość na Oświecenie Pogan: Rozważanie nad Ofiarowaniem Pańskim

Wkraczamy w głąb tajemnicy Ofiarowania, wypełniając prośbę Maryi o zadośćuczynienie Jej Niepokalanemu Sercu. Dzisiaj towarzyszymy Matce Najświętszej w drodze do Świątyni Jerozolimskiej. Nie czynimy tego jako postronni obserwatorzy, ale jako dzieci pragnące wyciągnąć ciernie z Serca Matki, które zostało zranione przez niewdzięczność i brak wiary w Jej przywileje oraz Boskie posłannictwo Jej Syna.

Wezwanie do Ducha Świętego

Przyjdź, Duchu Święty, napełnij serca Twoich wiernych i zapal w nich ogień Twojej miłości. Przyjdź przez potężną przyczynę Niepokalanego Serca Maryi, Twojej najmilszej Oblubienicy. Przyjdź, Światłości Przedwieczna, i otwórz oczy mojej duszy na blask, który Maryja wnosi w progi Świątyni. Proszę Cię o dar głębokiego skupienia, aby to rozważanie nie było tylko słowem, ale spotkaniem. Oczyść moje serce, bym mógł wraz z Symeonem przyjąć Zbawiciela w swoje objęcia i zrozumieć ból miecza, który przeszywa Serce Niepokalanej.

I. Posłuszeństwo Niepokalanej i Pokora Boga

Ewangelista Łukasz notuje:

„Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu” (Łk 2, 22).

Zastanów się nad tą niezwykłą pokorą. Maryja, Najczystsza z dziewic, Niepokalanie Poczęta, nie podlegała prawu o oczyszczeniu. Jezus, Syn Boży i Prawodawca, nie musiał być wykupywany. Mimo to, Święta Rodzina w cichości poddaje się przepisom. Błogosławiona Anna Katarzyna Emmerich w swoich wizjach opisuje tę scenę: widzi Maryję idącą z wielką skromnością, niosącą Dziecię owinięte w jasne płótna, oraz Józefa niosącego dwie synogarlice – ofiarę ubogich.

Święty Bernard z Clairvaux rozważa tę chwilę z zachwytem:

„Ofiaruj swego Syna, Dziewico Święta, i przedstaw Panu błogosławiony Owoc Twego łona. Ofiaruj dla przebłagania nas wszystkich tę Hostię świętą, Bogu miłą. Bóg Ojciec przyjmuje tę ofiarę, która jest zapowiedzią wielkiej Ofiary na Kalwarii”.

Pytania do Twojego serca:

• Czy potrafię zachować posłuszeństwo Bożym natchnieniom, nawet gdy wydają się one trudne lub niezrozumiałe?
• Czy w moich praktykach religijnych szukam chwały Bożej, czy może uznania u ludzi?
• Czy doceniam wartość pokory, która pozwala Bogu działać w moim życiu?

II. Spotkanie z Symeonem: Oczekiwanie Świata

W Świątyni czeka Symeon, mąż sprawiedliwy, któremu Duch Święty obiecał, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza. Pod natchnieniem Ducha bierze On Jezusa w ramiona. To jest moment „Hypapante” – spotkania Starego i Nowego Przymierza.

Symeon wznosi oczy ku niebu i woła:

„Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju... bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie” (Łk 2, 29-30).

Tradycja Kościoła widzi w Symeonie całą ludzkość, która przez wieki tęskniła za wybawieniem. Papież św. Grzegorz Wielki poucza nas:

„Symeon trzymał w objęciach Tego, który podtrzymuje cały świat. To spotkanie uczy nas, że Boga znajduje ten, kto potrafi cierpliwie czekać i kto ma serce czyste, wolne od ziemskich przywiązań”.

Pytania do Twojego serca:

• Czy w moim sercu jest prawdziwa tęsknota za Bogiem, czy może szukam pocieszenia w rzeczach przemijających?
• Czy potrafię rozpoznać obecność Jezusa w sakramentach i w drugim człowieku?
• Czy moja modlitwa jest pełna ufności i cierpliwości, jaką miał starzec Symeon?

III. Proroctwo Miecza i Wynagrodzenie Niepokalanej

W samym środku radości Ofiarowania pada cień Krzyża. Symeon zwraca się do Maryi:

„Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu... a Twoją duszę miecz przeniknie” (Łk 2, 34-35).

To wielka boleść Maryi. Od tej chwili każde spojrzenie na Jezusa będzie dla Niej przypomnieniem o czekającej Go męce. Dla nas, modlących się w Pierwszą Sobotę, te słowa są wezwaniem do zadośćuczynienia. Maryja przyjęła ten miecz dla naszego zbawienia. Jakże często jednak ludzie ranią Jej Serce nowymi mieczami: bluźnierstwem, obojętnością i lekceważeniem Jej matczynej miłości.

Święty Alfons Maria de Liguori, Doktor Kościoła, pisze:

„Maryja nie tylko ofiarowała Jezusa w Świątyni, ale w tym samym momencie ofiarowała Bogu całą siebie na współcierpienie z Synem. Jej Serce stało się ołtarzem, na którym nieustannie płonął ogień miłości i ofiary za grzeszników”.

Pytania do Twojego serca:

• Czy mam świadomość, że moje grzechy są kolejnymi ranami zadanymi Niepokalanemu Sercu Maryi?
• Czy jestem gotowy stanąć pod krzyżem wraz z Maryją, ofiarowując swoje cierpienia w intencji nawrócenia grzeszników?
• Czy w chwilach trudnych pamiętam o bólu Maryi, szukając u Niej siły do niesienia własnego krzyża?

Modlitwa Zakończenia

O Najświętsza Dziewico, Matko Boga i moja Matko! Dziękuję Ci, że pozwoliłaś mi dziś przez ten czas trwać przy Tobie w Świątyni Jerozolimskiej. Przez Twoje Niepokalane Serce, tak ściśle zjednoczone z Sercem Twojego Syna, proszę Cię: naucz mnie kochać Go tak, jak Ty Go kochałaś w chwili Jego Ofiarowania.

O Panie Jezu Chryste, któryś dla nas stał się ubogim, aby nas ubóstwem Twoim wzbogacić, spraw, abym nigdy nie szukał pociechy poza Tobą. Niech ta tajemnica Twojego Ofiarowania przeniknie moje życie, abym był gotów przyjmować Cię w każdym sakramencie z taką wiarą i czystością, z jaką przyjęła Cię Świątynia Jerozolimska.

Święty Józefie, patronie życia wewnętrznego, wyjednaj mi łaskę skupienia i wierności natchnieniom Bożym. Niech chwała Bożego Narodzenia i blask Ofiarowania trwają w mojej duszy przez wszystkie dni mojego życia. Amen.