W czasie ofiarowania (Modlitwa za dusze zmarłych)
Modlitwa odmawiana w chwili ofiarowania we Mszy świętej, prosząca Boga o przyjęcie Ofiary w intencji zmarłych oraz o miłosierdzie dla ich dusz.
O Panie! Sędzio żywych i umarłych! Oto ja, wraz z Kapłanem Twoim, składam Ci Najdroższą Ofiarę, błagając, byś Ją przyjąć raczył za ukochane mi dusze.
O Boże, ja przy tej Ofierze, jedynie Ciebie godnej, składam u Twoich stóp ową wielką boleść, jaką dusza moja przebyła, gdyś mi, Panie, te drogie osoby odebrał; tę smutną tęsknotę, z jaką Serce moje zwraca się ku tym, którzy do mego szczęścia na ziemi tak bardzo byli potrzebni; tę niczym zapełnić niedającą się próżnię, która się w życiu moim po ich stracie otwarła, i błagam Cię ze łzami: połóż moje cierpienia na szali tych cierpień, przez jakie mają zadośćuczynić Sprawiedliwości Twojej, o Boże!
Wspomnij, Panie, na wszystkie udręczenia i smutki, jakimi już tutaj na ziemi oczyszczałeś ich dusze; na Ich dobre uczynki z miłości bliźnich płynące; na Ich modlitwy z wiarą zasyłane do Ciebie, i połóż to wszystko na szali Wielkiego Miłosierdzia Twojego.
O wspomnij, Panie, na to, że dusze te, mimo swych przewinień chwilowych, kochały Cię jednakże i Ci ufały; że miały nadzieję w Twej Nieskończonej Dobroci; że niejedno przebaczyły dla miłości Twojej; że niejedna chwila w Ich życiu czyśćcową męką Im była, i zmiłuj się nad nimi!
Przebacz im, o mój Boże, i nie pamiętaj o winach, które Je dzielą od Wiekuistej, przed Twym Obliczem, Jasności.
Amen.
Tekst pochodzi z modlitewnika "Anioł Stróż". Jest to modlitwa odmawiana podczas ofiarowania we Mszy Świętej w intencji zmarłych, łącząca osobisty żal i tęsknotę ze wstawiennictwem o miłosierdzie i skrócenie ich cierpień. Ukazuje charakterystyczną dla dawnych modlitewników pobożność związaną z Ofiarą eucharystyczną.
