Nabożeństwo do Ducha Przenajświętszego
Modlitwa błagalna do Ducha Świętego, odmawiana tradycyjnie we wtorki, będąca prośbą o duchowe prowadzenie, pocieszenie w smutkach oraz umocnienie w cnotach.
O Duchu Święty Boże, Nauczycielu, Wodzu i Przewodniku nasz. Ty nami rządzisz i nas prowadzisz, abyśmy z dróg niebieskich nie ustępowali. Tyś prawym Pocieszycielem smutków naszych i tych nędz, a tęskności i odmian świata tego. Ty jesteś, który w nas wszystkie dobre myśli, pragnienia i natchnienia wlewasz i moc do ich wykonania dajesz.
O szczęśliwy, który się z takiego Gościa weseli, u którego mieszkasz i przebywasz. Niechże to serce moje będzie domem Twoim. Oddaję Ci, Panie, wszystko, co w nim jest, prosząc Cię i błagając o umocnienie w wierze, o żarliwość w miłości Bożej, o prędkie powstanie z grzechów, o wytrwanie w pokucie, o pomnożenie w cnotach.
Daj mi, o Duchu Święty Boże, w pokusach zwycięstwo, w smutku pociechę, w pracy posilenie, w tęsknocie ochłodzenie, w bólach i niemocy Panu Bogu dziękowanie. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, który z Tobą i z Ojcem, Bóg w Trójcy jedyny, żyje i króluje na wieki wieków.
Amen.
Tekst pochodzi z modlitewnika "Ołtarzyk polski katolickiego nabożeństwa", jednego z najbardziej rozpowszechnionych modlitewników polskich XIX wieku. Nabożeństwa tygodniowe były w nim formą codziennego kultu, w której każdy dzień tygodnia poświęcony był innej Osobie Boskiej lub tajemnicy wiary. To wtorkowe nabożeństwo ukazuje klasyczną teologię Ducha Świętego jako przewodnika, nauczyciela i pocieszyciela dusz wiernych.
