Modlitwa do Pana Jezusa cierpiącego
Modlitwa ta jest wołaniem do Chrystusa cierpiącego, proszącym o siłę, pokorę i męstwo w przyjmowaniu życiowych utrapień. Wyraża pragnienie wewnętrznego zjednoczenia z Jego ofiarą i miłością.
Baranku bez zmazy! Ofiaro niewinna!
Który przez Krew i śmierć Swoją zmazałeś grzechy ludzkie: zmaż łaskawie i moje i nie dozwalaj, aby tyle cierpień Twoich było bez użytku.
Jezu! opuszczony od całego świata, smutny, stroskany, konający, gotowy na śmierć: pomóż mi do spełnienia z równą Tobie gotowością kielicha zgryzot, który zesłać dla mnie będzie Ci się podobało.
Jezu! oskarżony, szkalowany, ostatnią wzgardą zelżony! Naucz mnie pogardy sądów ludzkich i znoszenia cierpliwie obelg najzłośliwszych na ziemi.
Jezu! zsiniały od ciosów, poraniony cierniami i zbroczony we Krwi Swojej dla miłości mojej: naucz mnie wzajemnie, abym dla miłości Twojej znosił(a) przykrość wszelaką, cierpienie i chorobę.
Jezu! oddany oprawcom i skazany na haniebną śmierć krzyżową! Spraw, abym się nie uganiał(a) za sławą, ale miłował(a) pokorę Twoją.
Jezu! obarczony wielkim ciężarem Krzyża: udziel mi tej łaski, abym Go dźwigał(a) z podobną Tobie powolnością i męstwem.
Jezu! przybity na Krzyżu: przyzwij mnie do Siebie.
Jezu! Który umarłeś dla mnie: spraw, abym żył(a) dla Ciebie i abym odtąd ukrzyżowan(a) z Tobą, zajęty(a) był(a) tylko miłością ku Tobie.
Amen.
Tekst pochodzi ze staropolskiego modlitewnika "Ołtarzyk polski katolickiego nabożeństwa". Modlitwy tego typu należą do dawnych nabożeństw pasyjnych, szeroko rozpowszechnionych w Polsce w XIX wieku. Mają charakter głęboko kontemplacyjny i odnoszą się do Męki Pańskiej, zachęcając wiernych do duchowego zjednoczenia z cierpiącym Chrystusem.
