Myśli chrześcijańskie na wszystkie dni miesiąca: Dzień 9: O pokucie
Refleksja na dziewiąty dzień miesiąca o konieczności pokuty jako nierozłącznego elementu wiary. Tekst przypomina o przykładzie Jezusa Chrystusa i wzywa do pokornego posłuszeństwa Kościołowi w praktykach pokutnych i umartwieniu.
I. Pokutujcież, a wierzcie Ewangelii, mówi Pan (Mk 1). Łączy te dwie rzeczy, aby nas nauczyć, iż pokuta jest nieoddzielna od wiary. Syn Boży przez czas swego życia śmiertelnego był ciągle pokutujący dla zgładzenia grzechów naszych i przebłagania sprawiedliwości przedwiecznej. Jeśli tedy Jezus Chrystus, najświętszy i najdoskonalszy, na którym żadnego grzechu nie było, pościł i płakał: cóż mamy czynić my ułomni, my pełni złości grzesznicy?
II. Chrześcijanin kochać się musi w pokucie nie tylko dlatego, że z dozwolenia łaski Bożej ma w niej sposób odpłacania win swoich, ale także iż przez nią może dać jakikolwiek dowód Panu Bogu bojaźni i miłości, dla których sam siebie chętnie karze za to, że Stwórcę, Zbawiciela i Pocieszyciela swojego obraził i zasmucił.
III. Aby przejednać Pana Boga, nie dosyć jest pokuty zewnętrznej, jeśli jej nie towarzyszy żal i skrucha serca: to pewna. Ale też i pokutą zewnętrzną gardzić ani jej lekce sobie ważyć nie godzi się. Wszystko, co w tym względzie Kościół nakazuje, mianowicie wszelkie posty i umartwienia od niego naznaczone, powinniśmy święcie zachowywać, owszem dziękować Panu Bogu, że nam to za zasługę przyjmować raczy. "Niewielka zasługa nie jeść z mięsem" – woła nie jeden mędrek postów świętych niechowający; zgoda: czemuż i tej niewielkiej zasługi mieć nie chcesz? Nie mędrkowania Pan Bóg po nas wymaga, ale posłuszeństwa.
Błagaj, aby ci Bóg przebaczyć raczył dotychczasowe twe życie, przeciwne Ewangelii; i aby cię udarował mocą ducha potrzebną do zbawiennego odbywania pokuty.
Czyńcie pokutę. (Mt 3)
Jeśli pokutować nie będziecie, wszyscy także zginiecie. (Łk 13)
Pokutujcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze. (Dz 3)
Jeślibyśmy się spowiadali z grzechów naszych, wierny jest i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy nasze i oczyścił nas od wszelakiej nieprawości. (1 J 1)
Dla imienia Twego, Panie, będziesz miłościw grzechowi mojemu. (Ps 25)
Ufaj, synu, odpuszczają się grzechy twoje. (Mt 9)
Mówię do pokutującego: na cóż się przyda, że się uniżasz, jeżeli się nie odmieniasz? (Św. Augustyn)
Tekst pochodzi z dziewiętnastowiecznego modlitewnika "Ołtarz Złoty", wydanego w Krakowie w 1847 roku za pozwoleniem cenzury duchownej.
