Myśli chrześcijańskie na wszystkie dni miesiąca: Dzień 8: O grzechu
Refleksja na ósmy dzień miesiąca ukazująca tragizm utraty łaski Bożej przez grzech dobrowolny. Tekst wzywa do uświadomienia sobie nieskończonej straty, jaką jest odłączenie od Stwórcy, oraz zachęca do żalu i pokuty.
I. Utracić łaskę Boga! Utracić błogosławieństwo wieczne! Utracić szczęśliwość wybranych Pańskich! Jestże jakie nieszczęście, jakakolwiek strata, co by się mogła z tym porównać? O duszo w otchłań lecąca, jakżeś nieszczęśliwa i opłakania godna, kiedy skalana i zagłuszona grzechem nie czujesz nawet, że tracisz dobro nieskończone, że się odrywasz od swego Stwórcy, Boga i Pana!
II. Skazić się grzechem dobrowolnie dla jakiej rozkoszy zmysłów, jest to podobne, ale straszniejsze szaleństwo, jak wypić truciznę dlatego tylko, że słodka. Wyrzekać się dobrowolnie nieba dla dogodzenia w sobie na moment pysze, próżności, jest to być jak dziecko, co by za jakie chwilowe cacko wyrzekało się na wieczne czasy domu i wszystkich dóbr swojego ojca.
III. Widok duszy wydzierającej się przez grzech z miłości i łaski Pana Boga jest prawie straszliwszy i boleśniejszy jak widok Chrystusa umierającego na Krzyżu. Syn Boży dlatego tylko śmierć poniósł, aby pokonał grzech, ten bowiem był Mu od samej śmierci nieznośniejszy.
Błagaj Jezusa Chrystusa, iżby ci dał zgładzić grzechy twoje przez pokutę, modlitwę i żal; a wykonywaniem wszelkich obowiązków religijnych broń się od upadku w nie na nowo.
Zapłaty grzechowe: śmierć. (Rz 6)
Kto czyni grzech, z diabła jest: gdyż od początku diabeł grzeszy. (1 J 3)
Gdybym nie przyszedł a nie powiadał im: nie mieliby grzechu: lecz teraz nie mają wymówki z grzechu swego. (J 15)
Wszelki, który czyni grzech, jest sługą grzechu. (J 8)
Jezusie, Synu Dawidów, zmiłuj się nade mną. (Mk 10)
Od grzechu mojego oczyść mnie. (Ps 51)
Tego, co do Mnie przyjdzie, nie wyrzucę precz. (J 6)
Jako przez jednego przestępstwo na wszystkich ludzi przyszedł grzech ku potępieniu: także też przez jednego sprawiedliwość na wszystkich ludzi przyszło zbawienie, ku usprawiedliwieniu żywota. (Rz 5)
Grzech nad wami panować nie będzie. (Rz 6)
Już więcej nie grzesz. (J 8)
Tekst pochodzi z dziewiętnastowiecznego modlitewnika "Ołtarz Złoty", wydanego w Krakowie w 1847 roku za pozwoleniem cenzury duchownej.
