Myśli chrześcijańskie na wszystkie dni miesiąca: Dzień 17: O czynieniu jałmużny

I. Jakąż wdzięczność powinniśmy znać dla Zbawiciela Pana naszego, że otaczając nas ubogimi i wsparcia potrzebującymi, sam w ich osobach przychodzi po naszą miłość i tak łatwą podaje nam sposobność dostępowania przed Sobą zasługi. Szczęśliwy, kto w ubogich miłuje Jezusa Chrystusa; kto ich miłuje tą żarliwą i czynną miłością, jaką nam Jego nauka i przykład nakazują; kto im wyświadcza usługę, ile można w ukryciu, unikając pochwał i nagród ludzkich.

II. Nie byłoby i w połowie tyle nędzy i cierpienia na świecie, gdybyśmy wszyscy istotnie pamiętali, iż czynienie jałmużny i niesienie wsparcia potrzebującym należy do głównych, do najpierwszych naszych obowiązków; gdyby zwłaszcza ci, co są w dobrym bycie, ciągle na to dawali baczenie, że majątek będący w ich ręku nie jest ich własnością, że nie są jego panami, tylko zawiadowcami i szafarzami.

Ludzie bogaci, którzy swe dochody nie na potrzeby bliźnich, ale na własne uciechy i zbytki obracają: tak muszą być na Sądzie Strasznym sądzeni, jakby był sądzony zły i niewierny sługa, co użyty do zaniesienia czego komu trzeciemu: nie zaniósł, nie oddał, ale wziął to dla siebie samego i stracił.

III. Pełnienie wielu innych powinności chrześcijańskich, jako: chowanie postów, czystości i tym podobne, stawia nas w walce ze skłonnościami wrodzonymi; przeciwnie wykonywanie jałmużny, toż niesienie pomocy potrzebującym, dogadza w nas owszem skłonności przyrodzonej: gdyż Stwórca miłosierny zaszczepił uczucie litości we wszystkich sercach.

Sama natura tak tutaj prowadzi nas do dobrego, jak gdzie indziej pędzi ku złemu. My jednak przez przywiązanie do dóbr ziemskich albo przez niedbałość, głuszymy w sobie tę przyrodzoną dobrą skłonność; niepomni, że w miarę, im którą powinność uczynił nam Pan Bóg łatwiejszą, tym na sroższą zasługujemy karę, gdy się z niej nie uiszczamy.

Uważ, czy rzeczywiście tyle czynisz jałmużny i tyle niesiesz opieki i usługi tym wszystkim, co jej od ciebie potrzebują, ile powinieneś i ile to jest w twojej mocy. Pomnij, że ile razy w rzeczy godziwej odmawiasz bliźniemu pomocy i usługi, tyle razy odpychasz od siebie Jezusa Chrystusa, który za wszystkich umarł na Krzyżu.

Gdy tedy czynisz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jako obłudnicy czynią w bożnicach i po ulicach, aby byli chwaleni od ludzi. (Mt 6)
I daj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. (Mt 19)
Jest trudno tym, co w pieniądzach ufają, wnijść do Królestwa Bożego. (Mk 10)
Kto ma dwie suknie, niech udzieli temu, co nie ma. (Łk 3)
Albowiem ci będzie oddano czasu zmartwychwstania sprawiedliwych. (Łk 14)
Wasza obfitość niech ratuje ich niedostatku, aby też ich obfitość była poratowaniem waszego niedostatku. (2 Kor 8)
Ochotnego dawcę Bóg miłuje. (2 Kor 9)
Błogosławieni miłosierni: albowiem oni miłosierdzie otrzymają. (Mt 5)
Dobroczynności i udzielania wspólnego nie zapominajcie. (Hbr 13)
Na lichwę daje Panu, kto ma litość nad ubogim. (Prz 19)
Na wielu ubogich patrzymy, ale jakiej kto jest zasługi przed Bogiem, nie wiemy. Lepiej tedy wszystkich sobie ważyć; a tym się im więcej upokarzać, im mniej możemy rozpoznać, który z nich jest Chrystusem. (Św. Grzegorz)